Zašto je teže biti kritičar moći nego kritičar vlasti

U razgovoru koji je vođen nedavno, istaknuto je da je posao istinskog kritičara moći mnogo teži od kritičara vlasti. Kritičar moći u demokratskom društvu, posebno onom nestabilnom i nerazvijenom, suočava se sa dvostrukim izazovima.

Kada je 2020. godina, a litije organizuje najmoćnija institucija u zemlji, koja ima podršku brojnih političkih partija i najmoćnijeg medija, kritika tog pokreta postaje riskantna. Nije dovoljno kritikovati samo vlast, već i pokret koji nosi potencijal društvenih promjena. Kritičar se suočava s napadima trolova i botova koji se identifikuju sa litijskim pokretom, dok oni koji brane vlast nisu previše zainteresovani da pruže podršku.

U polarizovanom društvu, kritičari se nalaze na vjetrometini, primajući udarce s obje strane. U tom kontekstu, opoziciona histerija dovodi do situacije gdje se liberalno-lijevi aktivisti udružuju s ekstremno-desnim trolovima, što dodatno otežava poziciju kritičara.

Od 2020. godine, mnogi građani su se razočarali u promjene i birali da se ne poistovjećuju s DPS-om, koji je imao monopol nad političkim predstavljanjem nezadovoljstva. Međutim, situacija se menja, a neke nevladine organizacije počinju gravitiraju prema DPS-u bliskim medijima, dok nekadašnji intelektualci gube otpor prema komunikaciji s tom partijom.

U zemlji gde 75% ljudi identifikuje sa partijama, kritika svih političkih stranaka nosi velike rizike. Ljudi, koji su članovi ili simpatizeri stranaka, doživljavaju napade na svoje partije kao lične napade. U Crnoj Gori, gdje mnogi zavise od različitih centara moći, situacija je još teža. Iako je DPS sada u opoziciji, i dalje ga podržavaju oni koji su tokom njegove vladavine stekli kapital i moć.

Civilno društvo i nezavisni mediji, da bi opstali, moraju praviti kompromise, što predstavlja prijetnju kritičkoj javnoj riječi.