Nemoj gorko plakat draga srpska kćeri

Nemoj gorko plakat draga srpska kćeri, nek suzića tvoja zemljicu ne kropi, nek te urlik ljudskih ne plaši zvijeri, već ručice smjerno u molitvu skloni i pogledaj gore, milo moje janje, u visine plave put rajskih vrata, gdje vladaju sreća, mir i blagostanje.

Gdje svako djelo Božji kantar mjeri, tu među sjajne iskre zvjezdanoga plama, ugledaćeš srpskom srcu draga lica i shvatićeš, dušo, da nisi sama, u beskraju divnih kosovskih ravnica. Odozgo te gleda šest vekova borbe, šest vekova stude, stradanja i plača, Vojinovo koplje, Lazarova kletva i oštrica britka Miloševog mača.

Svi junaci što sad u kraljevstvu žive, onog što mu kroz dlan ukućaste čavle, besmrtni heroji kosovskoga boja, Ban Strahinjić, Boško i Orlović Pavle. Odozgo te gleda strašne bitke huka, što smo bi protiv osmanskih armada, izdajstvo i bjegstvo Brankovića Vuka i Miličin jauk sa Kruševca grada.

Od danas te posmatraju mnogi, što su hrabro pali u odsudne ure, Tanasko sa topa, Zekić golaci, Sinđelićev pucanj u barutno bure, i svi drugi srpski vitezovi kojima smrt bijaše slađa no ropstvo i lanac.

Karađorđe slavnog i Petrović Veljko, Mišar, Ćele kula, Deligradski šanac, blagorodne oči svetitelja naših i čelični pogled cerskih Leonida. Smrznuti junaci Albanske Golgote i kosturi trošni sa Krfa i Vida, Stojanka te majka sa Knežpolja gleda i dječice njene jauci i piska.

Gavrilović major što pred strojem reče: 'Mi smo danas, braćo, mačeni sa spiska.' Gledaju te sjenke košarskih junaka i vitez jednog što u doba kriza, na Pastiiku gromko naređenje izda: 'Nema nazad, braćo, Srbija je iza.' Zato nemoj plakat, lane moje malo, po junskoj sunce što ko vatra prži, no stisni zubiće, pa i ovu muku, s ponosom u srcu nekako izdrži.

Ne daj da ti suze niz obraze lete, da bol tvoja bude vražjoj sili hrana. Zemlju otet mogu, al' u srcu našem ne mogu ugasiti plam. Vidovog dana Kosovo je više no komad ravnice, Kosovo je više no voćnjak il' njiva, za njim Srbin čezne vekovima na javi, a noćima dugim u snima ga sniva.

Niјe lako gledat na Gazimestanu, da grobove svete gazi noga pasja, ali dan će doći da Kosovo Polje, zrak jarkoga sunca ponovo obasja. Sa tom željom što u srpskom srcu vri, podignimo u vis pehare i čaše, Kosovo je duša i srce Srbije. KOSOVO JE VEČNO – KOSOVO JE NAŠE.