Kako je Andrija Lekić završio u Arizoni: Priča o precima

Andrija Lekić, talentovani reditelj i fotograf, poznat po bogatoj međunarodnoj karijeri, trenutno radi na projektu u Arizoni, koji je duboko ličan. Na poziv Arizonskog državnog univerziteta, Lekić snima priču o svojim precima, posebno o svom pradedu koji je radio u rudnicima širom Turske i kasnije u Arizoni, prije nego što se vratio da se bori u Balkanskim ratovima.

Ova porodična istorija, obeležena migracijama, ratom i tragedijom, inspirisala je Lekića da istražuje teme rada, raseljavanja i istorijskih ciklusa. Ključni deo njegovog rada u Arizoni uključuje vreme provedeno sa Apache zajednicom, koja se trenutno bori za zaštitu svoje svete zemlje od rudarskih interesa povezanih sa kompanijom Rio Tinto.

Lekić povlači paralele između njihove borbe i šireg globalnog problema, uključujući ekološku destrukciju, korporativnu moć i prava radnika, iako izbegava pojednostavljene poredbe sa Crnom Gorom. Ističe jake porodične vrednosti Apache zajednice, poštovanje i povezanost sa prirodom, suprotstavljajući njihovu spoljašnju potlačenost sa onim što vidi kao unutrašnje društvene probleme kod kuće.

Govoreći o predrasudama o svom poreklu, Lekić odbacuje ideju da dolazi iz privilegovane porodice, objašnjavajući složenu porodičnu istoriju koja uključuje i komunističke elite i oduzete industrijalce. Njegov život je obeležen stalnim pokretom, retko se zadržava na jednom mestu. Napominje da se malo toga znalo o migracijama ranijih generacija u njegovoj porodici sve dok nije počeo istraživati arhive i pratiti njihove puteve.

Susreti sa tragovima njegovih predaka u Arizoni i Turskoj izazvali su kako uzbuđenje, tako i nelagodu, posebno prilikom suočavanja sa nepoznatim grobnim mestima i izgubljenim istorijama. Ova iskustva doprinose dubljim refleksijama o identitetu, sećanju i ideji o 'domu'. Iako je svedok značajnih globalnih događaja, Lekić tvrdi da Crna Gora i Srbija ostaju izvor inspiracije zbog njegovih korena, iako se ne oseća vezano nacionalnim identitetom. Takve identitete vidi više kao oznake, fokusirajući se umesto toga na lično razumevanje i ljudsko ponašanje.

Održava jake veze sa Barom, Budvom i Beogradom kroz porodicu i dugogodišnja prijateljstva. Njegovi filmovi, kako kaže, namenjeni su ljudima sklonim introspekciji i složenim temama, sa ciljem da izazovu refleksiju, smanje osećaj izolacije i promene perspektivu. Intervju se završava napomenom da je njegov trenutni filmski projekat odbijen za finansiranje od strane Opštine Bar, uprkos svom međunarodnom opsegu i lokalnoj relevantnosti, što ukazuje na diskonekt između institucionalne podrške i umetničke vrednosti.