Cetinje: San ili java u kolektivnoj depresiji

Cetinje. Nehaj. Kolektivna depresija. Trgni se Prijestonice! Vakat je. Fasade bivših poslanstava se rune, žbuku raznosi s'everina. Vrisak omladine koja trči od bivšeg OBODA do BILJARDE držeći u rukama, Titu za rođendan, štafetnu palicu i krstaš-barjak. I sliku Mila Đukanovića u masivnom pozlaćenom okviru.

Smiju se babe koje 'sede na klupicama svud po Balšćića pazaru, oko njih jednospratnice iz kojih, kroz prozore, ka nekad, izbijaju dimovi sa ognjištah. Neki moji rođaci dozivaju me: ujo, striko-đedo, mi te volimo, naše majke o tebi vazda zbore. Neki brkajlija pred Dvorom, u crnogorskom oru poskakuje, tresući desnom rukom u ritmu doskoka; lijevu ruku nema, a kraj rukava je zavučen u džep šarenog džamadana. Na reveru mu landara Obilića medalja.

S Orlova krša zavija Vatrogasna sirena. Uz mene je Predsjednik Skupštine Crne Gore. Puštili su ga da dođe, iako zaslužio nije. Držim mu zastavu, on gleda úme, dok ja deklamujem otresito riječi sa uličnih zvučnika. A on, ‘severnjački vragolasto, glasno govori: “Cetinje je puno Beograđana, dođu, ljetuju u zavičaju, udišu miris lipa i prisjećaju se omladinskih radnih akcija, a pred zimu će poći da prkna griju u škripavim foteljama hotela Moskva. Nije cetinjska vlaga za njihovu naslijeđenu komociju.”

Krsto Popović viče ‘iz svega mozga’: “Za čast i slobodu Crne Gore!”, dok Ćipur čuva Petroviće, a Kralj Nikola se sladi kuvanom bravljom glavom. U isto vrijeme, herojska Crna Gora se na ljuljašci zipa ispred bolnice “Danilo Prvi”. Presjednik Skupštine me gleda, smijulji se, dok bivši predsjednik, udvore samnom jednako vergla “oj svijetla majska zoro” mičući pramenove s čela domalim prstom.

Budim se, sav u pȍtu, sleđen snom, recitujem stih što ga juče ispisah u Dnevnik: “To što se sluti u nama su leptiri, šareni i ne oni s fotografija, no oni kafeni, noćni, čudovišnih glava i pipaka oktopodskih – izlijeću iz naših utrobica kao vrisci. Mi postajemo predio u kojem crni letači nepredvidljivim letom dovršavaju pustolovinu.”