Marković: Studentski pokret između nespojivih paradigmi

Međunarodna naučna konferencija „Efekti identitetskih politika na male zajednice i države u jugoistočnoj Evropi” održana je danas na Cetinju. Tomislav Marković, publicista i aktivista, imao je temu „Između Vagnerove i EU zastave: Studentski pokret i identitetske politike”, gdje je istakao da je predsjednik Srbije Aleksandar Vučić pokušavao na sve načine da uguši studentski bunt u toj državi, ali nije uspio u tom naumu.

Marković je rekao: "Studentsko ignorisanje Vučića djelovalo je kao otkrovenje za srpsku javnost. U Srbiji nema potrebe za građanskom neposlušnošću, već samo treba posegnuti za građanskom poslušnošću zakonima. Svi studentski zahtjevi su sadržani u poglavljima 23 i 24, uprkos tome nije bilo zastava EU, nijesu se jasno određivali po pitanju evropskog puta Srbije. Onda se pojavila zastava sa likom Isusa Hrista koju od početka ruske invazije na Ukrajinu nose razne paravojne zločinačke formacije, prvenstveno Vagner. U studentskom pokretu su se pojavile nacionalističke ideje".

On je dodao da studentski protest i dalje insistira na univerzalnim zahtjevima, objašnjavajući: "Paralelno sa tim zahtjevima studenti prihvataju prošlost koju je izgradila nacionalistička propaganda, a zajedno s njom i ideologiju koju sprovodi režim protiv kojeg se bore. U provaliji koja zjapi između ove dvije nespojive paradigme lako može da iščezne najveća antirežimska pobuna u novijoj istoriji Srbije".

Janko Ljumović je govorio o autentičnim umjetničkim praksama i njihovom odnosu prema istorijskim događajima, ističući: "To je zapravo otvoren narativ koji je podložan reinterpretaciji, dekonstrukciji i savremenom čitanju. Koliko god se mi autori bavili istorijskim činjenicama, one se uvijek prevode i prilagođavaju savremenom vremenu. Ne možemo reći da su naše politike imale strategiju kada je ideološki okvir u pitanju, to je uvijek bilo stvar interesa politike, a manje kulture".

Ljumović je naglasio da pozorište nije politički neutralno, već zainteresovano: "Važno je fokusirati se na političko pozorište. Onda se istorijske, identitetske teme koriste kao kritika savremene društvene stvarnosti". Takođe je citirao Melchingera: "Tek kada političko kazalište uspije gledaoce uvući u situacije, zbivanja, ono uspostavlja javnost koja je njegovo najmarkantnije obilježje".