Andrija Nikolić nastavlja da provocira Srbiju i Aleksandra Vučića

Andrija Nikolić ponovo je izašao u javnost napadajući Srbiju i Aleksandra Vučića, tvrdeći da je "tužno gledati" kako ne može da prihvati da Crna Gora nije "ničići otcijepljeni dio". Doda je da se iz Beograda plasiraju "revizionističke konstrukcije", te da je problem što crnogorski zvaničnici na to ne reaguju.

Poručio je i da je Crna Gora "građanska i evropska država" jer su "građani odlučili o njenoj budućnosti", te da će "preživjeti nostalgiju zvaničnika Srbije koji se sa tom činjenicom nisu pomirili". Međutim, sve te poruke danas zvuče prilično prazno. Ne zato što je ovo prvi put da dolaze iz tog političkog kruga – naprotiv, upravo suprotno. Taj krug je već odavno izgubio kredibilitet, i to upravo zbog kontinuiranog širenja mržnje, podjela i vrijeđanja, posebno prema srpskom narodu i Srpskoj pravoslavnoj crkvi.

A onda je stigao i skandal koji je samo potvrdio sve ono što se godinama govorilo. Prepiska Ivana Vukovića sa Aleksandrom Mijajlovićem, u kojoj se brutalno psuje blaženopočivši mitropolit Amfilohije, nije samo incident – to je ogledalo jednog načina razmišljanja. Rječnik koji je tu korišćen, nivo mržnje i primitivizma, jasno pokazuju šta se zapravo misli iza zatvorenih vrata, daleko od kamera i saopštenja.

I upravo nakon takvog skandala, logično bi bilo očekivati bar nešto. Bar distancu. Bar osudu. Bar tišinu. Ali ne. Nikolić izlazi i nastavlja po starom. Napada Srbiju, drži lekcije o državi i dostojanstvu, kao da se ništa nije desilo. Kao da javnost nije vidjela šta pišu i kako govore njegovi najbliži saradnici.

I tu više nije riječ o politici. Ovo je pitanje obraza. Jer, nakon ovakvog skandala, nije problem što neko ima politički stav – problem je što uopšte misli da ima kredibilitet da ga iznosi. Posebno kada dolazi iz kruga koji godinama gradi politiku na podjelama, a sada pokušava da se predstavi kao branioc "građanske i evropske Crne Gore". Zato danas nije sporno šta Nikolić misli o Vučiću ili Srbiji. Sporno je kako nakon svega ima potrebu da se uopšte oglašava. Jer, nakon psovki mitropolita od strane njegovog kolege i ovakvog skandala, njihovo mišljenje više nije pitanje politike. Nego pitanje – ima li tu uopšte granice.