Ministri koji su 'zadužili' srpski corpus

U posljednje vrijeme se bavim temama koje moje mlađe kolege, izgleda, ne zanimaju. Ovdje je riječ o učinku (veoma uspješne) prve obojene oktobarske revolucije od prije četvrt vijeka. Više je ministara iz tog vremena plaćene izdaje zemlje, odnosno iz DOS-a, a koji su vrijedni posebnog pomena u srpskoj istoriji, zbog toga što su svojski doprinijeli rasprodaji i unazađivanju Srbije za više desetina godina: Labus, Dinkić, Đelić, V. Batić, Gaša Knežević, A. Šutanovac, V. Ilić itd. Ovoga puta, kao posebne štetočine srpskog corpus-a iz tog nevremena, imenovao bih dvojicu ministara inostranih poslova skraćene Juge.

Prvi je bio Goran Svilanović, osoba iz treće garniture izdajničkog (za pare!) DOS-a. Niko od nas novinara nije znao gotovo ništa o njemu, ali 'kadrovi' iz, recimo, Emajksiksa, jesu. Zapamtiću da je rođen na KosMetu, u Gnjilanu, kao i zagonetno ime njegove majke, Stavrula. Pretpostavljam da je riječ o Cincarima, koji su imali različite zasluge u srpskoj istoriji. Pada mi na pamet Koča Popović, španski borac i agent Abvera, koji je umjesto Broza, 1944. godine zamolio Saveznike da bombarduju Beograd, Leskovac, Vranje, Kraljevo, Kruševac… 'kako bi otežali odstupanje njemačkih trupa prema Berlinu'! Ishod je dugo prikrivan, ali je danas uglavnom poznat.

Osoba sa imenom Goran Svilanović, u funkciji ministra, obavila je jedan arhivažan istorijski poduhvat: povukao je žalbu Države Savezne republike Jugoslavije, upućenu Haškom sudu za obeštećenje države, tešku više od 100 milijardi dolara, na koliko je bila procijenjena šteta nanesena u zločinačkom, protivpravnom bombardovanju Srbije i Crne Gore! Danas je Goran Svilanović generalni sekretar Savjeta za regionalnu saradnju u Sarajevu, postavljen tamo od ministara EU, sa platom od dvadesetak hiljada evra mjesečno. Meni kao građaninu, ni do danas nije poznato – čija je to odluka bila i da li iza nje stoji neka vlada! Njegovi nalogodavci, i onda i sada, postarali su se da naš i njihov Goga ne lipše od gladi!

Goranov kolega, Vuk Drašković, ostaće upamćen po više osnova. Novije generacije srpske mladosti, pamtiće ga po dozvoli zločinačkom NATO savezu da njegovi avioni mogu nesmetano da koriste srpsko nebo. I koristili su ga, godina. Naravno, njemački, nesmetano siijući svoje tovare teških metala i drugih toksičnih materija, namijenjenih trovanju srpskog življa! I u ovom slučaju ostalo je nepoznato da li je to bio njegov lični čin, ili odnos njegove (a ne naše) Vlade prema prijateljskom NATO-u, kao što je sa ovom dozvolom uradio svojim srpskim sunarodnicima.

Moj prijatelj, pokojni general Božidar Delić, rođen kao vojnik, infeciran rakom, u Metohiji, rekao mi je da tamo nije bačeno 20, nego 200 tona bombi sa osiromašenim uranijumom! Ukoliko braća Rusi ne pronađu nešto za masovnu detoksikaciju kontaminiranih terena, područje Metohije biće izgubljeno za generacije Srba. Zanemarićemo u ovom času i 'Nož' i 'Sudiiju', koji jesu Vukovi romani za pamćenje. Ali, šta da kažemo za SPO, čiji je predsjednik bio (a valjda i sad je) Vuk Drašković? Ispostaviće se da je osnivač njegove opozicione stranke, kao i još nekoliko sličnih, bio, favorit CIA-e, šef srpske Udbe, Jovica Stanišić. Ne vjerujem da to Vuk nije znao. Jer svi dopisnici Tanjuga iz inostranstva, a Drašković je to bio, morali su prethodno da potpišu saradnju sa tadašnjom Udbom.

Znajući ovo što sam upravo rekao, kao i okolnost da je Vukov otac pukovnik JNA zajedno sa Vladom Šegrtom ostavio krvave tragove u Hercegovini, nijesam mogao shvatiti Vukovu iskrenu naklonost prema Ravnoj Gori pokretu D.M. No, to je samo moje lično ubjeđenje…