Srbija nikad nije preboljela odlazak Crne Gore, sada joj stiže najveći poraz

Srbija u posljednjih 14 mjeseci živi u nespokoju, suočavajući se sa izazovima koji dolaze iz pravca Amerike i Rusije. Ovaj period obeležava prinudna prodaja ruskog udela u Naftnoj industriji, što je uslovljeno sankcijama američkog OFAC. Kao manjinski vlasnik, Srbija će najviše stradati od sankcija zbog neuspeha ove operacije.

Beograd se suočava sa još jednim 'teškim' datumom - 21. maja, kada je Crna Gora obeležila dve decenije nezavisnosti. Ova proslava izazvala je masovni odijum u srbijanskim medijima, koji su bili preplavljeni specijalnim programima o 'bratskoj izdaji' i omalovažavanjima prema 'mlađem bratu'.

Medijska histerija je podstaknuta i aktivnostima NVO Centra za društvenu stabilnost, koji je emitovao toksični video pamflet 'Referendum - priča o izmišljenoj slobodi'. Ove burne reakcije verovatno su rezultat spoznaje da ni rušenje Mila Đukanovića 2020. nije donelo očekivane promene u crnogorskoj politici.

Beograd je gubio nadu da će se 'bludni sin' vratiti pod skute ili ukinuti priznanje Kosova, dok se suočava sa predstojećim članstvom Crne Gore u Evropskoj Uniji 2028. godine, što dodatno pogoršava situaciju za Srbiju. Obeležavanje jubileja nezavisnosti dovelo je i do političkog razilaženja između Mandića i Kneževića, ključnih figura u crnogorskoj politici.

Oni koji se protive nezavisnosti Crne Gore često koriste žrtve jasenovačkog genocida za širenje populističke retorike, dok su interesi srpskog naroda u Crnoj Gori često zanemareni. Srpska vlast ne prihvata motive Crne Gore da napusti zajednicu, a razdvajanje je rezultiralo različitim ishodima za obe države.

Dok Crna Gora zatvara poglavlja prema EU, Srbija ostaje zaglibljena zbog svoje politike i odnosa prema Rusiji. U analizi dvadeset godina nakon razdvajanja, jasno je da je izbor Crne Gore bio ispravan i racionalan, dok se Srbija suočava sa zavistima i preprekama na svom putu.