Licemjerje u Crnoj Gori

Licemjerje u Crnoj Gori odavno više nema granice, a najnovija hajka protiv srpskih medija to najbolje potvrđuje. Oni koji danas traže zabrane Informera i drugih listova iz Srbije, predstavljajući ih kao opasnost po društvo i državu, godinama su ćutali – ili čak koristili te iste medije – onda kada su preko njih vođeni najbrutalniji obračuni sa političkim protivnicima DPS-a.

Dok su na udaru bili opozicionari, Srbi, sveštenstvo, novinari i svi nepodobni režimu, nije bilo priče o „malignom uticaju“, niti o potrebi da se bilo šta zabrani. Danas, kada su se političke okolnosti promijenile, odjednom se otkriva „briga“ za medijske standarde. I upravo u toj selektivnoj zabrinutosti leži suština crnogorskog političkog licemjerja.

Savet Agencije za audiovizuelne medijske usluge donio je odluku o privremenom ograničavanju reemitovanja cjelokupnog programa „Informer TV“ u trajanju od šest mjeseci, uz pokretanje postupaka po službenoj dužnosti protiv domaćih emitera TV Adria i TV Prva zbog emitovanja spornih dokumentarnih sadržaja. Ova odluka se zasniva na povredi člana 7 stav 1 Evropske konvencije o prekograničnoj televiziji, kojim se propisuje obaveza poštovanja ljudskog dostojanstva i zabrana sadržaja koji podstiču mržnju i netrpeljivost.

U isto vrijeme, dovoljno je prisjetiti se naslovnih strana od prije desetak i više godina. U tim novinama su se vodile žestoke kampanje protiv tadašnje opozicije, Srpske pravoslavne crkve, pojedinih novinara, aktivista i svih koji su se usuđivali da kritikuju režim Mila Đukanovića. Pisalo se o „državnim neprijateljima“, plasirane su razne brutalne afere, optužbe i konstrukcije, a senzacionalistički pristup bio je poželjan sve dok je politički odgovarao DPS-u.

Tada nije bilo priče o „malignom uticaju“, niti su se čule inicijative da se zabrani distribucija tih listova u Crnoj Gori. Naprotiv – mnoge od tih priča su godinama korišćene kao političko oružje za diskreditaciju nepodobnih. Međutim, danas, kada pojedini srpski mediji pišu kritički o aktuelnim političkim i društvenim temama u Crnoj Gori, odjednom se otvara pitanje njihove zabrane.

Tu se jasno vidi suština problema – nije sporni metodologija, niti stil izveštavanja, već to ko je meta i kome takvo izveštavanje politički smeta. Posebno je simptomatično što se kao najglasniji zagovornici zabrana pojavljuju upravo oni krugovi koji su godinama ćutali na brutalne medijske hajke protiv protivnika bivšeg režima. Zbog toga današnje pozivanje na „evropske standarde“ i „zaštitu javnosti“ kod mnogih deluje više kao pokušaj političke kontrole medijskog prostora nego kao iskrena briga za profesionalno novinarstvo.

Naravno, niko ne spori pravo da se kritikuje uređivačka politika bilo kog medija, pa ni Informera ili drugih tabloida. Ali, u demokratskom društvu odgovor na sporne sadržaje ne bi smjele biti zabrane i cenzura, već argumenti, kritika i sloboda izbora. Jer, ako su ti mediji bili prihvatljivi onda kada su služili interesima DPS-a, onda je prilično licemjerno danas predstavljati ih kao najveću prijetnju državi i društvu. Sloboda medija ne može biti stvar dnevne politike i selektivnih aršina – ili važi za sve, ili je uopšte nema.