Đukanović zaboravlja svoj politički projekat: 'Nema nikakvih Milogoraca'

Bivši režimski lider Milo Đukanović ponovo je odlučio da drži lekcije o identitetu, nacionalizmu i Crnoj Gori, ovoga puta žaleći se na izraz 'Milogorac', koji je, kako tvrdi, dio 'nacionalističkog repertoara'. U intervjuu za BBC na srpskom, Đukanović je poručio da oni koji koriste taj izraz 'ne poštuju crnogorski nacionalni identitet', te da je za njih nezavisnost Crne Gore 'neželjeni epilog'.

A onda je uslijedila i rečenica koja je mnogima zaparala uši: 'Nema nikakvih Milogoraca.' I tu počinje najzanimljiviji dio cijele priče. Jer, ako već nema 'Milogoraca', onda ostaje pitanje — kako nazvati politički i identitetski model koji je Milo Đukanović gradio decenijama? Kako nazvati ideologiju u kojoj su Srbi u Crnoj Gori postepeno pretvarani u remetilački faktor, u kojoj je srpski jezik potiskivan, a istorijski kontinuitet Crne Gore sistematski prekrajavan kako bi se stvorio 'novi' identitet dovoljno udaljen od svega srpskog?

Jer upravo je to suština pojma 'Milogorac' — ne etnička kategorija, već politička i ideološka. To je opis jednog perioda u kom je čitav državni aparat bio stavljen u službu stvaranja novog identitetskog modela, često u direktnom sukobu sa istorijskom Crnom Gorom Petrovića, Njegoša i Svetog Petra Cetinjskog. I zato je prilično ironično što danas Đukanović govori o 'nepoštovanju crnogorskog identiteta', dok je upravo njegova politika godinama pokušavala da preoblikuje taj isti identitet prema potrebama DPS ideologije.

Pod njegovom vlašću Srbi su od konstitutivnog naroda praktično postali politički problem. Srpski jezik, kojim govori najveći broj građana, godinama je tretiran kao smetnja 'evropskoj' Crnoj Gori. A Srpska pravoslavna crkva označavana je kao glavna opasnost po državu. I sada, nakon svega, Đukanović se čudi što je u javnosti ostao izraz koji upravo opisuje epohu njegove politike. Jer 'Milogorac' nije narod. To je simbol jedne ideologije — ideologije u kojoj je sve moralo biti podređeno jednom čovjeku, jednoj partiji i jednoj verziji istorije.

A upravo zbog toga taj izraz je i preživio politički pad DPS-a. Ne zato što neko ne poštuje Crnu Goru, već zato što veliki dio građana vrlo dobro pamti period u kom je ljubav prema državi često značila i obavezu da mrzi sve što je srpsko.