Bursać: 75 odsto građana podržava nezavisnost Crne Gore, to je 'smak srpskog sveta'!

Kada Draagan Bursać kaže da je 'preko 75 odsto Crne Gore za nezavisnost' i da je to 'smak srpskog sveta', jasno je da nije riječ o analizi, već o otvorenom političkom stavu – i to prilično radikalnom. Sama cifra od 75 odsto se predstavlja kao konačna istina, kao da je time svaka priča završena.

Bursać ide toliko daleko da ne govori samo o politici, već cijelo srpsko stanovništvo i svaki drugačiji stav opisuje kao 'velikosrpsku histeriju', 'neočetničku mitomaniju' i 'mrak'. On ne staje tu, već ide i korak dalje, pa tvrdi da je cijelo srpsko društvo bliže 'četničkoj ideologiji nego krajem osamdesetih'. To više nije kritika vlasti, niti politike. To je generalizacija jednog naroda.

Dolazimo do ključne rečenice – 'smak srpskog sveta'. Šta tačno znači taj 'smak'? Da li je to nestanak srpskog identiteta u Crnoj Gori? Da li je to političko slabljenje? Ili nešto treće? Bursać to ne objašnjava – ali formulacija govori sama za sebe. Kada se nečije postojanje u javnom i političkom prostoru opisuje kao nešto što treba da doživi 'smak', to nije politički komentar, već poruka koja otvara ozbiljna pitanja.

Posebno je zanimljivo što istovremeno tvrdi da su svi koji dovode u pitanje tu 'realnost' u stanju 'panike', da odbijaju da prihvate činjenice i da žive u 'mitovima'. Drugim riječima – ko ne misli kao on, taj ne prihvata realnost. Takva postavka ostavlja nula prostora za bilo kakav dijalog.

Još jedan detalj koji ne treba zanemariti jeste način na koji govori o građanima koji imaju drugačiji stav – kao o 'glasovima očaja', kao o ljudima koji bi 'protjerivali' i 'ukidali prava'. Sve se svodi na to da je jedna strana apsolutno ispravna, a druga potpuno diskreditovana. Suština ovog teksta je upravo tu. Nije problem u brojkama koje iznosi. Problem je u načinu na koji se te brojke koriste – kao sredstvo da se jedan dio građana proglasi zaostalim, opasnim i, na kraju, nepoželjnim.

A kada se tome doda i priča o 'smaku srpskog sveta', postavlja se logično pitanje: Da li je ovdje riječ o političkom stavu – ili o ideji da jedan identitet treba potisnuti, marginalizovati, pa na kraju i izbrisati iz javnog prostora? Jer upravo tako zvuče njegove riječi.