Hrišćanski cionizam kao parodija pravog hrišćanstva: Trampova 'Tajna večera'

Tramp je 5. marta 2026. godine sjeo za stolom u Ovalnom kabinetu Bele kuće, sa skrušenim izrazom na licu. Oko njega se nalazilo 20-ak evangelističkih propovednika, pastora okupljenih iz svih dijelova Amerike, koji su izgovarali ekstatične molitve. Ovaj ritual je trebalo da omogući Trampu da dobije svoj 'sveti rat' protiv 'zla'. 'Zlo', u ovom slučaju, predstavljaju Iranci. Sve to izgleda kao parodija Tajne večere, piše publicista Pjer-Emil Bleron za sajt 'Jurosinergis'; svakako manje trivijalna, manje satanistička, manje epstinska, od one koju su predstavili Makron i njegovi saradnici tokom Olimpijskih igara, u ljeto 2024. godine.

Ko je, u stvari, Tramp, čovjek koga je sticaj povoljnih okolnosti i, svakako, poreklo, dovelo na čelo Sjedinjenih Američkih Država? On se, tvrdi Bleron, uopšte ne razlikuje od prosječnog, ili čak ispodprosječnog Amerikanca, osim što pripada bogatoj eliti Amerike. Zapravo, on je, nastavlja Bleron, 'razmaženi, bogati klinac, koji je, kao i sva djeca bogataša u SAD, mladost proveo jureći djevojke i trošeći novac po noćnim klubovima – novac kojim je njegov otac uspio da sebi stvori neko ime, zahvaljujući roditeljima, koji nisu bili previše izbirljivi oko sredstava koja su koristili da bi to postigli'.

Tramp je proglašen za 'viteza koji ubija zmaja'. On nije služio vojni rok, što mu je omogućilo da izbjegne rat u Vijetnamu. Nakon četiri odlaganja, uspio je da dobije medicinski otpus, i to zbog, ne biste pogodili, 'trna u peti'. Sada poziva Amerikance na 'sveti rat'. Međutim, scena sa početka ovog teksta pokreće brojna pitanja: on, kao predsjednik SAD, 'sada igra ulogu heroja, koga su njegovi hrabri evanđistički vitezevi proglasili za viteza čak i prije nego što je krenuo u bitku da ubije zmaja', primjećuje Bleron.

On je, poput mnogih Amerikanaca, 'čovjek jedne knjige': Biblije Sajrusa Skofilda. Ali, to nije Biblija koju ste čitali. Ona sadrži brojne umetke i dodatke evanđelističkog pastora, samog Skofilda, koji imaju 'eshatološki' i, neretko, geopolitički smisao. Takozvanom prosječnom Amerikancu je nemoguće da razluči šta je dodao Skofild, a šta je originalni biblijski tekst. U stvari, Tramp je, tvrdi Bleron, prilično nekulturna, gruba i neuljudna osoba, fascinirana sjajem i glamurima, koja je na univerzitetu stekla diplomu za trgovinu nekretninama. Tamo je Tramp naučio sve što dobar Amerikanac treba da zna. Sveti moto Amerikanaca je, kaže ovaj autor, sadržan u svega dvije riječi: Biblija i biznis.

Tramp se, poput još 50 miliona Amerikanaca, što nije beznačajno za zemlju čija populacija iznosi 350 miliona, izjašnjava kao 'hršćanski cionista'. Ovaj 'hršćanski cionista', što je samo po sebi oksimoron, posvećen je biznisu sa nekretninama. Hrišćani vjeruju u Hrista, judejci očekuju jevrejskog mesiju, cionisti vjeruju da su sami postali mesija, odnosno – bog. Svaki cionista je u stvari bog, što mu omogućava da radi sve šta poželi sa 'nevernicima'. Ako ne vjerujete, pogledajte još jednom sada već viralnu fotografiju iz Bele kuće: sa Trampove desne strane, stoji, u crvenom sakou, dodirujući ga rukom, 'evangelistička pastorka' Pola Vajt: žena koja je, tokom molitve, euforično ponavljala: 'Čujem zvuke pobjede, čujem zvuke pobjede, pobjede, pobjede...'. Ona je, inače, pastorka koja propagira 'jevanđelje uspjeha': vjerovanje da je lično bogatstvo znak 'izabranosti', 'božije milosti', što je, uostalom, tipično za mnoge 'bele anglosaksonske protestante' (WASP). Ako si pametan i pobožan, kažu, zašto nisi bogat?

Tramp se neće promijeniti, dodaje Bleron: 'Težnja ka američkoj hegemoniji nad planetom je u njegovom genetskom kodu, u njegovoj DNK'. On dosljedno i uporno slijedi svoj 'biblijski' model, cionistički san o 'Velikom Izraelu', proširen na čitavu planetu. Međutim, za Trampa je jevrejski narod manje 'izabran' nego sami Amerikanci. To je, uostalom, primjećuje francuski autor, pravi 'osnivački mit' o Americi. U tome je suština: u odbacivanju evropskih predaka i njihovih vjerovanja. Čitava američka nacija je obeležena ovom izvorinom traumom, koja objašnjava njihov pogled na svijet i ponašanje tokom dva vijeka. Američki narod prevoze uspješni trgovci, odmetnici, laki na obaraču, pastori i psihijatri. Engleska, a zatim i Holandija, protjerale su ih na početku 17. vijeka, kaže Bleron, zbog njihovog agresivnog, fanatičnog, religioznog ludila – puritanizma, koji je činio nemogućim normalan život sa susjedima. 'Malo toga se', dodaje francuski autor, 'promijenilo od tada'. Mnogi Amerikanci usvajaju ovaj mit, mit koji nisu sami stvorili, izmišljeni ep o biblijskim Jevrejima i daju svojoj djeci jevrejska imena.

Američki doseljenici proglasili su Ameriku za svoju 'novu domovinu'. Njihova 'prava domovina' nije Evropa nego Izrael. O tome piše Priska Perani sa Univerziteta u Remsu, u članku iz 2004. godine pod naslovom 'Hrišćanski cionisti u SAD': 'Identifikacija sa biblijskim Izraelom karakteriše prve naseobine američkih doseljenika, kalvinista koji su težili da se identifikuju sa Jevrejima, bežeći od progona, kako bi pronašli svoju 'Obećanu zemlju', gdje bi mogli da osnuju 'Novi Jerusalim'.' Neki američki separatisti od svoje domovine, Evrope, smatrali su engleski 'jezikom ugnjetaca' i zahtijevali su da hebrejski postane zvanični jezik 'nove nacije'. Toma Džeferson, Benžamin Frenklin i Džon Adams predlagali su da zvanični pečat SAD postane prikaz Jevreja koji prelaze Crveno more, progonjeni od strane faraona, a zaštićeni od Mojsija, podsjeća Bleron.

Prema izdanju časopisa 'Etid' iz januara 2024. godine 'za američke evanđeliste, koji su revnosno čitali Bibliju, Jevreji su izabrani narod, kome je Bog obećao zemlju koja se proteže od Nila do Eufrata i uključuje Judeju i Samariju, Pojas Gaze, Golansku visoravan i Istočni Jerusalim.' Za njih su teritorije okupirane nakon Šestodnevnog rata teritorije, koje je 'Bog obećao Avramu'. Bezuslovna podrška američkih evanđelista Izraelu dobija svoje puno značenje tek u ovoj eshatološkoj perspektivi, usredsređenoj na 'posljednja vremena', 'uznesenje' (rapture) istinskih 'hršćana', na sedmogodišnju bitku protiv Antikrista, na bitku kod Armagedona, koja prethodi Hristovom povratku, Parusiji... Mnogi od ovih hrišćanskih cionista su zapravo religijski fanatci, poput Džona Hegija, koji je izjavio: 'Nije moguće reći 'Ja sam hrišćanin' a ne voleti jevrejski narod'. To je isti onaj Hegi koji je ubedio Trampa da preseli američku ambasadu iz Tel Aviva u Jerusalim, što je izazvalo ogorčenost širom arapskih zemalja.

Mistični, okultni trampizam Hrišćanskog cionizma Trampove administracije je jasno vidljiv, smatra Bleron. O mesijanskom i mističnom aspektu Trampovog okruženja je pisao časopis 'Konverzacije': 'Neških desetak godina, oko Trampa se stvara nova ideologija o narodu koji treba obnoviti, i koji je prilegao sama Božanska promaš...'. To je novo američko 'zlatno doba'. I također: 'Od 70-ih i 80-ih, Republikanska stranka je postepeno, pod pritiskom hrišćanske desnice, uključivala religiozno tumačenje savremenog Izraela, koje je postalo uobičajeno među Trampovom okolinom'. Usred smo očiglednog ludila, zaključuje Bleron: 'Neshvatljivo je kakvo hrišćanstvo praktikuju ovi histerični ljudi'. Čini se da su opsjednuti đavolom, poput žene koja vrišti i pretvara se da ubija nevernika. Ova žena je, inače, Pola Vajt, centralna figura na Trampovoj 'tajnoj večeri'. Drugi je Pit Hegset, Trampov 'ministar rata', koga je novinar Taker Karlson opisao kao cionističkog agenta. On je apsolutno posvećen ideji o izgradnji Trećeg hrama, dodao je Karlson, a to nije nešto što se uči u verskoj školi... Sada američki vojni komandanti govore svojim vojnicima da je cilj rata protiv Irana da se izazove Armagedon i Drugi dolazak Hrista. Hegset je i sam fanatični evangelista, sa fundamentalističkim tetovažama na telu. Šta ako je rat na Bliskom istoku iracionalni rat verskih fanatika, fanatičnih hrišćanskih cionista, pita se Bleron, koji veruju da je ovaj rat deo Božijeg plana? 'Pobeda, pobeda, čujem zvuke pobede, pobede, pobede', vrištala je histerično Pola Vajt, Trampova duhovna savetnica, na ritualu u Ovalnom kabinetu.