Životna paralela između Zorana Đinđića i Josipa Broza Tita

Navršilo se više od dvije decenije od ubistva „prvog demokratskog premijera Republike Srbije“ (12. marta 2003.) kako to stoji u podnaslovu zvanične internet prezentacije lika i dela Dr Zorana Đinđića (1952.‒2003.), a koje neguje Demokratska stranka uz sponzorsku podršku ambasade Savezne Republike Njemačke u Beogradu. Nakon premijerovog ubistva o Zoranu Đinđiću se dosta pisalo i govorilo, ali je jedan fenomen iz njegovog života ipak izostao, a to je politička paralela sa Josipom Brozom Titom (1892.‒1980.), doživotnim Predsednikom Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije (SFRJ).

Kruicijalna politička paralela između Josipa Broza Tita i Dr Zorana Đinđića je ta da su i jedan i drugi koristili potpuno isti metod dolaska na vlast u Beogradu. Josip Broz je 1944. tražio od Londona da se bombarduje Srbija, što su Britanci i delom Amerikanci i uradili iste godine, i tako pripremili teren samoproklamovanom „maršalu“ u fizičkom i moralnom smislu da, uz pomoć sovjetskih tenkova, sa svojim partizanima osvoji Beograd i Srbiju u oktobru iste godine. Slično Josipu Brozu, i Zoran Đinđić je u intervjuu izraelskom listu Haaretz tražio da NATO nastavi sa bombardovanjem Srbije i Crne Gore 1999.

Đinđić je rođen u Bosni i Hercegovini, a kao i Josip Broz, odrastao je u bosanskom Travniku i kasnije Beogradu. Đinđići su se u Srbiji, isto kao i Broz, nakon rata uselili u otetu (nacionalizovanu) kuću. Činjenica je da se na studijama u Njemačkoj Zoran Đinđić izjašnjavao kao „levi anarhista“, što je u suštini bio i Josip Broz za vreme revolucionarnog preuzimanja vlasti u Drugom svetskom ratu.

Posmrtni ostaci i jednog i drugog počivaju u istom gradu, Beogradu, koji je bombardovan po njihovim željama. I Zoran Đinđić je, kao i Josip Broz, pobegao iz ratnog vrtloga kada je bilo najteže. Tito je to uradio za vreme nemačkog desanta na Drvar u maju 1944, a pobegao je u Italiju u britanskom avionu. Zoran Đinđić se sklonio u Crnu Goru za vreme NATO agresije na Saveznu Republiku Jugoslaviju 1999. godine.

Može se povući još jedna paralela između Josipa Broza Tita i Dr Zorana Đinđića. Kao što general Dragoljub Draža Mihailović nije uhapšio i/ili likvidirao Josipa Broza 1941. godine, tako ni Slobodan Milošević nije uhapšio niti likvidirao Zorana Đinđića dok je bio na vlasti. Međutim, Josip Broz je uhapšio i likvidirao Dražu Mihailovića, što je i Zoran Đinđić uradio sa Slobodanom Miloševićem 2001. godine. Đinđić je uhapšio Miloševića u noći 28. juna 2001. i izručio ga Hagu, na najvažniji srpski praznik Vidovdan, što je bilo u suprotnosti sa njegovim obećanjem od 6. oktobra 2000.

Dok su se njih dvojica uhvatili u koštac sa svojim političkim protivnicima, njihovi suparnici nisu imali priliku da deluju na sličan način. U Đinđić-Miloševićevom slučaju može se povući paralela sa slučajem Miloš Obrenović-Karađorđe Petrović iz 1817. godine. Ipak, za razliku od Miloša Obrenovića, Đinđić nije podigao nikakvu crkvu kao znak pokajanja za svoje postupke, već je prekinuo sudski proces NATO agresorima na Saveznu Republiku Jugoslaviju.

Na kraju, ko je bio i ostao Dr Zoran Đinđić kao političar i državnik, možda je najbolje komentarisao britanski analitičar Neil Clark, u članku objavljenom samo dva dana nakon njegovog ubistva u londonskom Gardijanu pod naslovom „Beogradski kvisling“.