Srpski svet u Crnoj Gori: operativci u mantijama

Operativci u mantijama sprovode kriminalno-politički projekat „srpski svet“, tvrdi teolog Vukašin Milićević u razgovoru za Pobjedu. On ističe da namjera SPC da na predstojećem Saboru odvoji Boku od Mitropolije crnogorsko-primorske i da eparhiji Zahumsko-hercegovačkoj oduzme Dubrovnik nije samo teološki raskol, već dio šire strategije uspostavljanja potpune kontrole nad strukturama SPC izvan Srbije, sa ciljem operacionalizacije kriminalno-političkog projekta čiji je propagandni naziv „srpski svet“.

„Reč je o oprobanom receptu „operativaca“ u mantijama“, a poenta nije tek u ideološkom razračunavanju, već u tome da se finansijska sredstva kojima raspolažu značajni crkveni centri izvan Srbije stave pod apsolutnu kontrolu „crkvenog vrha“,“ kaže Milićević.

Zgodna paralela, dodaje, je primer parohije u Njujorku koju je praktično otela jurisdikcija Istočnoameričke eparhije; tu su i čitave eparhije. Zbog toga Mitropolija zagrebačko-ljubljanska još nema svoga episkopa, pet godina nakon izbora njenog mitropolita za patrijarha, i to se ne može opravdati. Eparhijom u Austriji već godinama administrira nezamenljivi mitropolit bački Irinej koji se nijednom nije udostojio služiti liturgiju u toj zemlji, što govori o prirodi njegove „administracije“.

Sada su, sasvim očekivano i iz istih razloga, bacili oko na Boku kotorsku i na dubrovačku crkvenu opštinu. Po Milićeviću, najpoželjniji scenario je formiranje eparhije kojom bi se „administriralo“ u dugom periodu, a druga opcija je postavljanje nekoga od osvedočenih lojalista srbijanskog uzurpatorskog državno-crkvenog režima za episkopa.

„Da li je mitropolit Metodije jedini oslonac SPC u Crnoj Gori u smislu da na njega mogu računati u svakom momentu? Potpisan je Temeljni ugovor, ali čini se da problemi nijesu riješeni?“

„Problemi nisu rešeni iz prostog razloga što je njihovo nerešavanje deo projekta destabilizacije Crne Gore kao demokratske države koja preti da bude nešto više od poprišta besmislenih razračunavanja „četnika“ i „komita“koji su, treba na to stalno podsećati, u Drugom svjetskom ratu s razlogom završili na istoj strani i na isti način. Zato je mitropolit Metodije svoje srce, za koje se u Novom zavetu kaže da je Božje obitavalište, učinio skrovištem ratnog zločinca Pavla Đurišića. A pošto isti Novi zavet kaže da usta govore od „suviška srca“, izgleda da je Đurišić u Metodijevom srcu, sasvim u skladu sa onim kako je i inače postupao, pobio, popalio, silovao i prognao sve ono što je Metodija nekada činilo dobrim i pristojnim čovekom i primernim monahom.“

Gdje su u tim podjelama vjernici i da li je išta ostalo od nasljeđa mitropolita Amfilohija u Crnoj Gori? A što se tiče naslijeđa, Milićević kaže da među njima ima mnogo onih koji su „i te kako kadri da na to pitanje i odgovore“.

Mitropolit Amfilohije se s pravom može i mora kritikovati zbog mnogo stvari koje je činio ili govorio, ali niko ne može da ospori da je to čovek koji je istinski voleo i razumeo Crnu Goru i koji joj je u naslijeđe ostavio jednu istinski živu, vitalnu crkvenu zajednicu i organizaciju koja je u stanju da se odupre nasrtajima kvazicrkvene agenture čiji je glavni zadatak sejanje mržnje i podela.