Vrhovi i ponori u Crnoj Gori

U svojoj najnovijoj kolumni, Milan Popović razmatra dvije najbolje i dvije najgore stvari koje su se dogodile u Crnoj Gori tokom poslednjih trideset sedam godina, od prvih obnovljenih višestranačkih izbora do danas, 1990 – 2027. Autor naglašava da je svaki izbor delom subjektivan, delom objektivan, a sam izbor je pod uticajem ubrzanja i zgušnjavanja vremena.

Među dvije najbolje stvari, Popović ističe dva ključna političko-pravna akta Skupštine Crne Gore: Rezoluciju o građanskom miru, donetu pod bombama NATO pakta 26. marta 1999, i Sporazum o promenama Ustava i integraciji Crne Gore u EU, usvojen 7. jula 2026. Ova dva akta doneta su konsenzusom gotovo svih subjekata, što se u Crnoj Gori, poznatoj po političkim podelama, retko dešava.

Popović se pita da li antiratni indipendizam 1990-ih, krunisan obnovom državne nezavisnosti 21. maja 2006, zaslužuje da bude na vrhu, ističući da je za to potreban unutrašnji konsenzus koji trenutno nedostaje zbog negativne hemije između dve mafije — one Mila Đukanovića i Aleksandra Vučića.

Što se tiče dvije najgore stvari, prva je činjenica da je u ratnim 1990-im većina sledila najgore, poput Slobodana Miloševića. Druga je da jedan deo građana i danas podržava takve političke figure, poput Donalda Trampa, što dodatno komplikuje situaciju. Popović naglašava da iako se ponavljanje najgoreg čini podrškom najmoćnijima, u današnjem kontekstu, sledbenika tih figura ima manje nego u prošlosti.

U zaključku, Popović se osvrće na globalnu situaciju, ističući da je trenutni predsednik SAD, Donald Tramp, simbol neizvesnosti i otvorenih pitanja koja se tiču budućnosti demokratije i samog opstanka EU. On poziva na produženi otpor i borbu za spas Crne Gore i čitavog sveta.