FAZ: Srpski veteran sa Jevrejskog groblja Aleksandar Vučić

U najnovijem izdanju lista Frankfurter algemajne cajtung (FAZ), autor Mihael Martens piše o Aleksandru Vučiću, ističući njegovu ulogu tokom opsade Sarajeva kao mladog dobrovoljca. Martens podseća da je Vučić 1995. godine, u svom napadu na Dejtonski mirovni sporazum, izjavio: „Na kraju će Srbi podići glavu i vratiti svoje zemlje. Potrebno je samo još malo sačekati“.

U svom tekstu, Martens započinje istorijom jevrejske zajednice u Sarajevu, koja je gotovo potpuno uništena tokom Holokausta, te opisuje ratne strahote devedesetih, uključujući opsadu Sarajeva u kojoj je poginulo više od 11.000 ljudi. Jevrejsko groblje, koje je bilo pod kontrolom srpskih snajperista, predstavljalo je opasno polazište za granatiranje grada. Britanski general Majkl Rouz, koji je komandovao mirovnim snagama UN, izjavio je da je groblje često korišćeno za snajpersku vatru po gradu, uključujući napade na bolnicu u naselju Marijin Dvor.

Glavna tema teksta, Vučić, koji je bio prisutan na tom mestu tokom zločina, kasnije postaje poznat i moćan kao predsednik Srbije. Martens naglašava da nisu njegovi protivnici, već Vučić sam, govorio o svom učešću kao ratni dobrovoljac u više intervjua tokom devedesetih. Mnogi od tih intervjua ostali su gotovo nepoznati zbog nedostatka tragova na internetu, ali istraživači mogu pronaći dokaze u arhivima Narodne biblioteke Srbije.

Martens takođe prepričava citate iz Vučićevih izjava iz perioda dok je bio član Srpske radikalne stranke, ukazujući na to da je u to vreme već bio prepoznat kao političar u usponu. Vučić je u jednom intervjuu izjavio: „Kada je počeo rat u Bosni, ja sam otišao u srpsko Sarajevo i prijavio se kao dobrovoljac“, dodajući da je otišao da „brani srpstvo“. Autor se osvrće i na otvorena pitanja o Vučićevoj ulozi na Jevrejskom groblju, postavljajući sumnje o njegovom ponašanju i da li je učestvovao u napadima na civile.

U tekstu se takođe citira Vučićeva izjava iz 1997. godine, kada je naveo da je ukupno proveo osam meseci na teritorijama pod kontrolom bosanskih Srba, te da nije imao nameru da se stidi svojih stavova prema Hrvatima i muslimanima. Danas, kako naglašava Martens, Vučić govori drugačije, prihvatajući Dejtonski sporazum, ali u medijima bliskim njemu i dalje se može čuti revizionistički ton.

Na kraju, autor se pita šta Vučićeve reči iz prošlosti znače u današnjem kontekstu, posebno s obzirom na geopolitičke promene u regionu, te završava pitanjem da li se Vučićevo čekanje na povratak srpskih teritorija bliži kraju.