Istina o hrvatskoj borbi protiv nacizma

Pokušaji revizije istorije Drugog svjetskog rata postaju sve učestaliji i bezobzirniji, što zahtijeva da se nesporne činjenice ne zaborave, već da postanu dio kolektivnog pamćenja. To se posebno odnosi na genocid koji je nad Srbima izvršila Nezavisna Država Hrvatska (NDH), koju je Republika Hrvatska naslijedila, a koja se sada, bez imalo skrupula, želi prikazati kao najveći borac protiv nacizma.

Hrvatska zaboravlja oduševljeni doček Zagrepčana uz cvijeće na Hitlerovim tenkovima i pančno masovno bježanje istih pred padom Zagreba, najduže opstale prestonice fašističkih država. Tito nije dopustio da Staljin ispuni obećanje dato Paveliću, niti je dopustio prvim borcima da osvoje Zagreb, već je poslao u smrt 40.000 golobradih mladića, da bez teškog naoružanja jurišaju na hrvatske i njemačke bunkere. Jer partizani nisu bili oslobođioci već osvajači, dok je 'oslobodilac' bio Hitler.

Istorija koju smo učili u školi je laž koju je diktirao Josip Broz, navodno u ime bratstva i jedinstva. Istina je da, po učinjenom iskustvu iz Prvog svjetskog rata, Hrvati nisu 'držali sva jaja u istoj korpi', već je drugi veliki sin tog naroda krojio i ratnu i posleratnu istoriju prema ideji NDH. Ustaše su pobegle, ali je ideja NDH ostala kao tradicija, koja je još prisutna u novim zločinima.

U vešto stvornoj obmani o Narodnooslobodilačkoj borbi teško je sagledati istinu, jer je istina da je s porazima Njemačke bilo sve više kukavičjih jaja u ovoj drugoj korpi. Ali sam početak, sam ustanak u NDH je kristalno jasan i čista očajnička borba srpskog naroda za golu opstanku. Ne protiv Njemačke, već protiv NDH. Voljom Tita, čiji su protivnici punili Goli otok, 27. jul je proglašen za zajednički Dan ustanka Hrvatske i BiH, što je bilo ne samo uvreda za srpske žrtve, već i očigledna protivrečnost.

Posle Titove smrti, vođe i učesnici ustanka su se osmelili da kažu istinu i sastavili su celovitu sliku stanja na ustaničkom području – gornjem toku Une s većinskim srpskim seoskim stanovništvom – pre ustanka, sam ustanak i neposredno posle njega. To je pedantno i verodostojno zabeležio prof. Boško Pilipović u knjizi 'Cvjetnički cvetovi slobode', gde su poimenično navedeni i učesnici i lokacije i termini u okršajima s postrojbama NDH.

Već u maju je počeo pokolj Srba, prvo u Martinbrodu, a 1. jula hrvatske postrojbe su spalile selo Suvaj i ubile 253 osobe, uglavnom žene i djecu, jer su muškarci već bježali u šume. Pripreme za ustanak počele su 20. jula, a 27. jula je 208 golorukih Srba iz Velikog Cvjetnića i okolnih srpskih sela odlučilo da je ustanak jedina mogućnost opstanka. Na brdu Sjenica, iznad Velikog Cvjetnića, stajala je, skrivena u šumi, sve do 'Oluje', skromna piramida od balvana, jedini spomen tog herojskog i očajničkog protesta.

Prva akcija je bilo proterivanje žandara iz srpskog Martinbroda u Kulen Vakuf, koji je, naseljen muslimanskim življem, bio sigurno uporište hrvatskih postrojbi. Potom je osvojen Boricevac, naseljen Hrvatima, koji su u Boricevsku jamu već bacili više hiljada Srba – dvojica su još bila živa. Osvojanje Kulen Vakufa je bilo najvažnije, jer su hrvatske postrojbe iz tog sigurnog zaklona sve više napadale srpska sela, ubijale i palile.

Kulen Vakuf je osvajan 6. septembra, a 'ustaše su pobegle zajedno sa svojim familijama', kako stoji u izveštaju Štaba gerilskih odreda. Ove podatke navodim iz više razloga. Prvo, zato što ukazuju na verodostojnost kazivanja preživelih učesnika. Drugo, pokazuju masovnost ustaških zlodela, koja ne bi bila moguća bez saradnje sa stanovništvom, koje je Tito, posle bekstva istaknutih zločinaca, proglasio za heroje. Čak je i Zagreb, u kojem su jedini ispaljeni metci bili protiv partizana, proglašen za Grad-heroja. Zato je ustaštvo opstalo – ne samo kao politički pokret, već kao duboko ukorenjeno u narodu, kao tradicija, ne samo u sramotnim pesmama, već i u mnogo sramotnijim delima, čim se za to ukazala prilika na evropskoj sceni.

Treće, NDH je vršila genocid srpskog naroda i ustanak je digao protiv nje – ne protiv nekih paravojnih formacija, već protiv države. Tito je bio u pravu što je proglasio 27. jul za zajednički ustanak u Hrvatskoj i BiH, ali je propustio suštinu: da je to tada bila NDH i, što je mnogo važnije, to je bio ustanak protiv države, te je apsurd da država slavi dan ustanka protiv sebe.

To je delić istine o učešću Hrvatske u Drugom svjetskom ratu i vremenu posle toga.

Nikola Pilipović