Porodični rječnik Natalije Ginzburg

U autobiografskom romanu "Porodični rječnik" Natalije Ginzburg, čitaoci se susreću sa intimnim svijetom jedne italijanske porodice i njenim otporom fašizmu. Ova knjiga, koja je nedavno reizdata od strane The New York Review of Books u novom prevodu Dženi Mekfi, prvi put je objavljena u Italiji 1963. godine.

U predgovoru, Ginzburg piše: “Mesta, ljudi i događaji u ovoj knjizi su stvarni. Ništa nisam izmislila, a svaki put kada bih nešto izmislila, bila bih brzo primorana da uništim tu izmišljotinu”. U jednom intervjuu iz 1990. godine, ona se priseća: “Autobiografija mi je prišla poput vuka”. U centru "Porodičnog rječnika" je njen otac, naučnik Đuzepe Levi, koji je naizmenično šarmantan i netolerantan prema svojoj djeci. Svakog ljeta ih vodi na planinske izlete, koje njihova majka, Lidija, naziva “đavolovom zabavom”.

Ginzburg opisuje svoje roditelje kao “socijaliste starog kova”, za koje je dolazak fašizma u Italiji bio anatema. Kada otac tresne čašom o sto za večerom, “nismo znali da li je ljut na Musolinija ili na Alberta, koji se još nije vratio kući”. Njena majka voli da peva pesme koje je smišljala u internatu i često otvara pasijans. Ginzburgova piše o svojim rođacima i prijateljima, naziva ih raznim nadimcima, dok kroz humor i ironiju prikazuje porodične odnose.

Knjiga se bavi i mračnom blistavošću istorije, posebno uloga njene porodice u antifašističkom pokretu. Ginzburg je imala šest kratkih romana prije "Porodičnog rječnika", a njen stil pisanja je jasan i ekonomičan. Rođena u Palermu 1916. godine, Natalija je odrasla u Torinu, gdje je njen otac bio stručnjak za ganglije nervnog sistema. Porodični stan bio je mjesto okupljanja pesnika, slikara i intelektualaca, a Natalija je često čitala i zamišljala likove slične sebi u pričama.

Nakon što se zaljubila u Leonea Ginzburga, Natalija se venčala 1938. godine, kada su u Italiji doneti rasni zakoni. Tokom Drugog svjetskog rata, Leone je uhapšen i umro u zatvoru, dok je Natalija sa djecom pokušavala da preživi u teškim uslovima. U knjizi se samo jednom direktno pominje njegova smrt, a Ginzburg se fokusira na svakodnevni život i tragične okolnosti koje su ih pratile.

Bez obzira na teške teme, Ginzburgov stil ostaje duhovit i precizan. Njena proza podseća na Beketa i Čehova, gdje tragedija često nastaje van scene. Ginzburg piše o životu koji ide dalje, čak i nakon gubitaka i tragedija. Njena djeca su sakrivena kod bake, a ona se suočava sa tugom i izazovima, dok pokušava da održi porodicu na okupu. Ginzburg ostaje snažna figura u italijanskoj književnosti sa svojim jedinstvenim stilom i dubokim temama.