Mirko Marković o zločinima nad Crnom Gorom i Crnogorcima

Mirko Marković, iz Pipera, rođen 1906. godine, bio je istaknuta ličnost u istoriji Crne Gore i Jugoslavije u XX vijeku. Član KPJ od rane mladosti (1923), politički zatvorenik i emigrant u Sovjetskom Savezu, završio je Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada i Institut za crvenu profesuru u Moskvi 1935. godine, postavši doktor ekonomskih nauka. Po nalogu Kominterne, otišao je u SAD i djelovao kao član Jugoslovenskog komunističkog biroa. Učesnik je građanskog rata u Španiji na strani republikanskih snaga, gdje je bio zapovjednik američkog bataljona 'Džordž Vašington'. Marković je bio lični prijatelj Ernesta Hemingveja, antifašista i antinacista.

U SAD-u, u Pitsburgu, bio je urednik lista 'Slobodna reč'. Vratio se u Jugoslaviju 1945. i postao urednik Tanjuga, kao i profesor Ekonomskog fakulteta u Beogradu. Nakon što se izjasnio za rezoluciju Informbiroa, nekoliko godina je bio zatočen na Golom otoku. Po izlasku na slobodu 1954. godine, angažovao se kao naučni saradnik na Ekonomskom institutu FNRJ i bio je jedan od utemeljitelja kibernetike u Jugoslaviji. Umro je 1988. godine u Veloj Luci, a njegovi posmrtni ostaci su kremirani i položeni na groblju u Beogradu.

Marković je napisao nekoliko knjiga iz oblasti politike, države i publicistike, među kojima su i memoari 'Odabrani put', objavljeni 1997. godine. U Pitsburgu 1945. godine objavio je knjigu pod naslovom 'Da smo načisto', u izdanju 'Slobodne riječi'. U toj knjizi piše o tragediji Crne Gore poslije nasilne aneksije 1918. godine, stradanju i potlačenosti Crne Gore i Crnogoraca, kao i o nacionalnom ugnjetavanju u Kraljevini SHS i Kraljevini Jugoslaviji (1918-1941). Marković opisuje kako je srbijanski režim masovno ubijao Crnogorce i borce za slobodu, palio kuće crnogorskih seljaka i rodoljuba.

On takođe piše o ubistvu i spaljivanju porodice ustanika i komite Petra Zvicera u Cucama, aprila 1923. godine, kao i o srbijanskim zločinima i teroru u Crnoj Gori. U knjizi 'Da smo načisto', Marković navodi: 'U vezi sa seljačkim pitanjem postoji i nacionalno pitanje. U toku ovih 20 godina opstanka Jugoslavije, nacionalna politika beogradske vlade bila je i ostala politika tlačenja Hrvatske, Crne Gore, Makedonije i Slovenačke, politika raspirivanja mržnje među našim južnoslovenskim narodima, politika rušenja unutarnje sloge naroda Jugoslavije.' (str. 16) Takođe, piše o 'žandarsko-policijskom aparatu beogradskih režima' koji je vršio 'srbizaciju' Makedonije i Crne Gore. 'Kada je srbijanska vojska okupirala Crnu Goru, poubijano je oko 500 crnogorskih seljaka, a popaljeno je oko 4.000 domova.'

Marković takođe govori o stradanjima porodice Zvicera, koja je, zbog protivljenja nasilju beogradske vlade, poginula u požaru. 'Cijela porodica je izgorela zajedno sa kućom. A sva krivica ove nesretne porodice sastojala se u tome što se Zvicer odmetnuo u šumu.' Ove tragedije dešavale su se u postojbini Njegoša, koji je rekao: 'Kome zakon leži u topuzu, tragovi mu smrde nečovještvom.' Marković ističe da je politika beogradskih vlada dovela do slabijih osjećaja za jedinstvo među Jugoslovenima nego ikada prije, a Južni Sloveni nikada nisu bili toliko udaljeni jedni od drugih kao danas.