Solistički koncert Ive Durković u KIC-u: 'Past Forward' kao putovanje kroz vrijeme

Violistica Iva Durković prirediće koncert pod nazivom „Past Forward” u okviru ciklusa „Mladi talenti“ u srijedu, 18. marta, u velikoj sali KIC-a „Budo Tomović“, u 19 sati. Na programu su djela Rebeke Klark (Pasakalja na staru englesku melodiju), Anrija Vjetana (Sonata za violu i klavir op. 36), Meri Kujumdžijan (Dječak i improvizovana igračka), kao i svjetska premijera djela „Feedback Loops”, imprompti za violu i klavir crnogorskog kompozitora Enesa Tahirovića.

Umjetnica će nastupiti u saradnji s pijanistkinjom Anom Pavićević. Rođena 2002. godine u Podgorici, Iva Durković je stekla osnovno i srednje muzičko obrazovanje u Umjetničkoj školi za muziku i balet „Vasa Pavić”, u klasi profesora Jova Nikočevića. Tokom školovanja učestvovala je na brojnim takmičenjima i festivalima (Crna Gora, Srbija, Albanija, Velika Britanija, Italija), gdje je osvajala prve i druge nagrade. Krajem 2025. godine, diplomirala je na akademiji „Guildhall School of Music and Drama” u Londonu, u klasi profesora Metjua Džounsa.

Od 2021. do 2024. godine, svirala je u Britanskom orkestru mladih (YMSO) kao vođa sekcije viola. Prvi solistički koncert u Crnoj Gori održala je u KIC-u „Budo Tomović” 2021. godine u okviru ciklusa „Mladi talenti”, gdje je kasnije nastupala i 2022. godine, a zatim u Muzičkom centru Crne Gore (2003) i u Kotoru (2024). Tokom studija u Londonu nastupala je u dvoranama „Barbican”, „Cadogan” i „Sheldonian Theatre” u Oksfordu. Sarađivala je sa poznatim umjetnicima kao što su German Klavio, Sera Džejn Bradli, Miloš Karadaglić, Sajmon Rouland Džouns, Dmitrij Prokofjev, i dr. Trenutno je angažovana u Festivalskom orkestru Crne Gore (vođa sekcije viola), kao i povremeno u Crnogorskom simfonijskom orkestru. Pored toga, bavi se pedagogijom.

“Resital za violu i klavir „Past Forward” povezuje tri epohe i tri estetska jezika: baroknu inspiraciju Rebeke Klark, romantičnu ekspresiju Anrija Vjetana i savremenu introspekciju Meri Kujumdžijan. Kroz ideju „prošlosti koja se kreće naprijed“ koncert istražuje transformaciju muzičkog izraza kroz vrijeme i sjećanje. U svojoj Pasakalji, Rebeka Klark preuzima baroknu temu Hendla (simbol reda i forme) i pretvara je u ličnu ispovijest. Kod nje prošlost nije imitacija, već prostor u kojem se pronalazi glas. U virtuoznoj Sonati za violu i klavir Anri Vjetan stvara most između eksternalizovane emocije i unutrašnjeg doživljaja. Njegova prošlost je strastvena, topla i melodijska i kad krene ide naprijed, bez prestanka. Savremena američka kompozitorka jermenskog porijekla Meri Kujumdžijan u djelu „A Boy and a Makeshift Toy” vodi nas u prostor sjećanja. To sjećanje predstavlja kroz tišinu u kojoj čujemo ranjivost, nostalgiju i krhkost ljudske sudbine. Kod nje prošlost nije forma, već opomena, o kojoj, vjerujem, svi ponešto znamo.

Djelo Enesa Tahirovića istražuje fenomen „feedback loop“ (povratne sprege) u savremenom društvu, posebno u kontekstu društvenih mreža i digitalnih sistema koji oblikuju našu svakodnevicu. Povratna sprega nastaje kada rezultat nekog procesa ponovo utiče na sam proces, mijenjajući njegovo dalje ponašanje. U digitalnom okruženju to znači da ono što gledamo, lajkujemo i dijelimo oblikuje algoritme, a algoritmi zatim oblikuju ono što ćemo sljedeće vidjeti — stvarajući zatvoreni krug uticaja između čovjeka i sistema koji je sam stvorio. Kompozicija reflektuje savremeni paradoks: nikada nijesmo bili povezaniji, a istovremeno se često osjećamo udaljeniji od neposredne stvarnosti. Spori, introspektivni momenti predstavljaju unutrašnji, ljudski glas, dok ritmički intenzivni i repetitivni segmenti evociraju dinamiku digitalnih tokova, ubrzanja i preopterećenosti informacijama. To nije programsko djelo u narativnom smislu, već muzička refleksija o vremenu u kojem živimo — vremenu u kojem sistemi koje smo izgradili sve snažnije utiču na naše ponašanje, percepciju i identitet. Program „Past Forward” je zamišljen kao putovanje kroz vrijeme i unutrašnji prostor muzike u kojem svaka kompozicija odražava jedan sloj našeg kolektivnog i ličnog pamćenja. Publika nije pasivni slušalac već svjedok tog dijaloga između vremena: između onog što je bilo, onog što jeste i onoga što tek dolazi, pa i svega onoga što se čini daleko, a bliže je nego što mislimo”.