Život i djelo prepodobnog Maksima Ispovednika

Prepodobni Maksim Ispovednik, rodom iz Carigrada, izvorno je bio visoki dvorski činovnik na dvoru cara Iraklija. Kasnije se povukao u monaštvo i postao iguman jednog manastira nedaleko od prestonice. On se istakao kao najveći branioc pravoslavlja od monoteletističke jeresi, koja je proizašla iz jeresi Evtihija. Dok je Evtihije tvrdio da je u Hristu jedna priroda, monoteleti su zastupali stav da je u Hristu jedna volja.

Maksim se suprotstavio tom učenju, postavši protivnik i cara i patrijarha. I pored pritisaka, nije se ustrčio nego je istrajavao do kraja u dokazivanju da su u Gospodu bile dve volje, kao i dve prirode. Njegovim naporima održani su sabori u Kartagini i Rimu, na kojima su oba sabora anatemisala učenje monoteleta. Maksimovo stradanje za pravoslavlje je neizmerno: bio je mučen od kneževa, obmanjivan od prelata, pljuvan od naroda, tukao ga je vojnik i progonjen je, sve do trenutka kada je, sa odsečenim jezikom i rukom, osuđen na doživotno progonstvo u zemlju Skitsku, gde je tri godine proveo u tamnici, a zatim preminuo 666. godine.

Tropare koje mu se upućuju, poput onog koji ga naziva „nastavnikom pravoslavlja, učiteljem pobožnosti i čistoće“, svedoče o njegovom značaju. Njegovo učenje je prosvetilo mnoge, a molbe upućene Kristu Bogu da spasi duše vernika ostaju trajna inspiracija.