Slavica Ilinčić izbjegava odgovore na kritike o 'srpskom' imenu biblioteke

Direktorica Narodne biblioteke 'Radosav Ljumović', Slavica Ilinčić, izbjegla je zvanično reagovanje na tekstove Pobjede koji su iznijeli precizne podatke i arhivska dokumenta koja osporavaju tezu o prvobitnom 'srpskom' imenu ove ustanove. Umjesto toga, odlučila se za televizijsku interpretaciju istorije, prožetu metaforama, tokom gostovanja na TV Adria u jutarnjem programu 'Zorom'.

Ilinčić je sugerisala da su njene tvrdnje prirodni zakoni o kojima ne treba raspravljati, dok je na proslavi 145 godina biblioteke, koja je održana 19. januara, ponovila da je biblioteka prvobitno bila nazvana 'Srpska čitaonica sa bibliotekom'. Tokom emitovanja petominutnog dokumentarca, korišćen je sporan naziv, dok je predsjednica Skupštine glavnog grada, Jelena Borovinić-Bojović, koristila ustaljeni naziv 'Podgorička Čitaona'.

Uprkos nespornim činjenicama koje su iznijete u Pobjedi, Ilinčić je na TV Adria ponovila da je naziv 'Srpska čitaonica sa bibliotekom' bio prisutan u dokumentaciji. Izjavila je da je dokazivati 'da je nebo visoko, a zemlja tvrda' uzaludan posao, što je postalo retorički štit pred argumentima koji su je razotkrili. U nauci, kako navode stručnjaci, naziv institucije zavisi od dokumenata, a ne od ličnih osjećanja.

Krunski dokaz koji opovrgava tvrdnju o osnivanju pod nazivom 'Srpska čitaonica' može se naći u članku iz 'Glasa Crnogorca' od 24. januara 1881. godine, gdje se jasno navodi da je osnovano 'Društvo čitaoničko'. Na kraju tog dokumenta stoji zvanični potpis 'Uprava Čitaonice Podgoričke', što potvrđuje da su sami osnivači koristili naziv 'Podgorička Čitaonica'. Ovaj naziv je takođe zabilježen u 'Pravilima 'Podgoričke čitaonice' iz 1905. godine, koja jasno definišu ime institucije.

Iako je aktuelno rukovodstvo biblioteke svoje teze temeljilo na jednom tekstu anonimnog dopisnika, ostaje nejasno kako jedan takav tekst može imati veću težinu od zvaničnog potpisivanja osnivača. Izostanak reakcije Ilinčić na kritike i korišćenje televizijskog prostora za iznošenje metafora ukazuje na to da su njeni argumenti zapravo porozni. Narodna biblioteka 'Radosav Ljumović' zaslužuje upravu koja će se oslanjati na dokumentovane dokaze, a ne na maglu ideologije. U suprotnom, institucija ostaje zarobljena u falsifikatima kojih se direktorica, čini se, neuspješno pokušava osloboditi.