Šta Amerika može da nauči od Azije: Lekcije iz obrazovanja

U tekstu objavljenom u 'Njujork tajmsu', autor Nikolas Kristof postavlja pitanje: šta Amerika može da nauči od Azije, posebno u kontekstu obrazovanja i ekonomskog razvoja. Kristof ističe da se Amerika može pomjeriti malo u pravcu Azije i da bi mogla biti manje zadovoljna prosječnošću u obrazovanju.

Kada je Kristof prvi put izvještavao o Tajvanu osamdesetih godina, to je bila diktatorska država sa niskim prihodima po glavi stanovnika. Danas, prema indeksu demokratije Economist Intelligence Unit, Tajvan je postao više demokratska država od Sjedinjenih Američkih Država, a takođe se smatra i slobodnijim društvom. Tajvan proizvodi preko 90 procenata naprednih kompjuterskih čipova u svijetu, čime je postao ključni igrač u globalnoj ekonomiji.

Kristof se takođe prisjeća svog prvog putovanja u Vijetnam 1989. godine, kada je prihod po glavi stanovnika bio samo 100 dolara. Danas, u Ho Ši Min Sitiju, taj prihod iznosi oko 5.000 dolara, a grad se razvija brzim tempom sa očekivanim životnim vijekom od 77 godina. Azijske zemlje su uspjele da udvostruče svoj ekonomski učinak u manje od decenije, a Organizacija za ekonomsku saradnju i razvoj navodi da je azijska privreda doprinijela globalnom ekonomskom rastu više od ostatka svijeta zajedno.

Kristof se fokusira na transformacijsku moć obrazovanja i izražava zavist prema društvima koja više vrednuju obrazovanje od Amerike. U istočnoazijskim školama, najuspešniji učenici su često najpopularniji, što podstiče mnoge da ulažu dodatni trud. Autor navodi priču o Tran Ha Hoang Čau iz Ho Ši Min Sitija, koja je radila puno radno vreme dok je studirala, pokazavši veliku determinaciju i posvećenost obrazovanju.

U Tajvanu, obrazovanje se smatra prioritetom, dok je u Americi često zanemareno. Kristof ističe da bi Amerika mogla da nauči od azijskih država koje izdvajaju značajan deo budžeta za obrazovanje. On takođe priznaje da postoje izazovi kao što su siromaštvo i nejednakost, ali poštovanje prema obrazovanju u azijskim zemljama može biti inspiracija za promjene u Americi.

Na kraju, Kristof poziva na razmišljanje o tome kako bi Amerika mogla da izgradi kulturu posvećenosti obrazovanju, priznajući nejednakosti u finansiranju škola i vrednovanje ljudskog kapitala jednako kao finansijskom. Da li bi Amerika mogla da se pomjeri ka boljem obrazovanju, uzimajući u obzir lekcije iz Azije?