Milan St. Protić i njegov odnos prema Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi

Na popularnoj Fejsbuk stranici posvećenoj poeziji, nedavno je objavljena kolumna Milana St. Protića pod naslovom „Ni srpska, ni pravoslavna, ni crkva“. Ova kolumna je izazvala brojne negativne reakcije, posebno među ljubiteljima poezije, koji su je doživjeli kao pokušaj da se preispita identitet i duhovnost srpskog naroda.

Protićeva kolumna, iako skromna obimom, privukla je pažnju javnosti i motivisala mnoge da se zapitaju o njenim stavovima. Autor je, kroz svoje literarne sposobnosti, uspio da izrazi emotivni naboj koji se može povezati sa lošijim primjerima dadaističke poezije. Njegova sklonost ka kritici tradicionalnih vrijednosti izaziva sumnju u njegovu sposobnost da se poveže sa duhom zajednice i kulturnim nasljeđem.

U nastavku, Protić se osvrće na svoju ulogu u društvu, naglašavajući da je kao potomak ugledne porodice i dalje ostao neprepoznat od strane većine naroda, koji ga pamte kao “onog u kaubojskim čizmama”. Njegove tvrdnje o evropskim integracijama i transiciji postavljaju pitanje sposobnosti Srbije da se prilagodi savremenim izazovima, dok on sam ostaje u sjeni svojih ambicija.

Protić je, kroz svoje pismo, postavio izazov Srpskoj Pravoslavnoj Crkvi, tražeći da ga isključe iz zajednice. Njegova patetika, međutim, ukazuje na dublje unutrašnje konflikte i razočaranje prema tradicionalnim vrijednostima. Mnogi su primijetili da njegovo nijekanje crkvene zajednice može značiti odricanje od Hrista i hrišćanske zajednice, što je u suprotnosti s osnovnim principima vjere.

U kontekstu ovih dešavanja, važno je napomenuti da Crkva nije politička stranka, već duhovna institucija koja čuva vrijednosti vjere. Protićeva retorika, koja se može smatrati manipulativnom, ignoriše suštinske principe hrišćanstva i izaziva pitanje moralne odgovornosti svakog vjernika. Ova situacija dodatno naglašava potrebu za razmišljanjem o ličnoj vjeri i odnosu prema Crkvi, koja nije predmet izbora, već duhovna zajednica koja oblikuje identitet svakog pojedinca.

Na kraju, iako su napadi na Srpsku Pravoslavnu Crkvu učestali, ona ostaje nepokolebljiva u svojoj misiji, pozivajući vjernike da se vrate osnovama svoje vjere. Kroz povratak Hristu, pojedinci mogu pronaći smisao i svrhu, čak i u vremenu kada se suočavaju s izazovima modernog društva.