Dominantna Španija, blamaža Argentine i sramna Francuska na Mundijalu

Dani kada su pogledi ljudi iz čitavog svijeta bili upućeni prema jednom događaju su prošli. Završena je najveća svjetska manifestacija, Svjetsko prvenstvo u fudbalu. Strasti su se smirile i dešavanja na istom mogu se trezvenije i objektivnije sagledati. Ovogodišnji Mundijal organizovan je po novom formatu. O prednostima i manama istog mnogo je pisano i ne želim se zadržavati na tome. Ovakav sistem je, po mom mišljenju, šampionat jasno podijelio. Prvi dio, utakmice po grupama, donio je loš fudbal, sa opredjeljenjem favorizovanih, boljih reprezentacija, da bez većih napora stignu do završnog dijela. Fudbaleri 'malih' reprezentacija zapinjali su iz sve snage i tako za favorite bile tvrd i težak protivnik.

U drugom dijelu, situacija se promijenila. Sve je postalo ozbiljnije, kvalitetnije, s više takmičarskog naboja, sa izraženim emocijama i na terenu i na tribinama. Za mene je tada počeo svjetski šampionat. Šta nam je donijelo prvenstvo? S aspekta progresa fudbalske igre - ništa. Jedino je očit napredak afričkih država na taktičkom planu. Ni do sada njima nije falilo snage, izdržljivosti, pa i tehnike. Sada su to nadogradili odgovornom i kvalitetnom taktičkom igrom, pa su postali ozbiljni takmaci.

Na prvenstvu je jedina pozitivna konstanta bila reprezentacija Španije. Unapređujući i usavršavajući svoj višegodišnji sistem postali su, ili bolje rečeno, ostali su dominantna fudbalska sila. Pokušati analizirati igru ove selekcije u ovakvim tekstovima smatram dekadentnim. To je posao za stručne seminare sa kojih bi detaljnim objašnjenjima bila upoznata sportska javnost. S nostalgijom se sjećam vremena u kojem je Fudbalski savez Jugoslavije slao eminentne stručnjake da prate pojedine utakmice Svjetskog prvenstva. Potom su objavljivali stručne analize, koje bi kasnije na trenerskim seminarima detaljno elaborirali. Mislim da je za ovu priliku o igri Španaca dovoljno reći da su oduševili i stručnu i laičku fudbalsku javnost. Uz to, gospodsko i dostojanstveno ponašanje njihovih igrača u svakoj prilici bilo je za divljenje.

Sem navedenog, ovaj šampionat je maksimalno pokazao važnost golmana - na samom golu, ali i na intervencijama van njega. Pozitivno gledam na igre koje su pružile reprezentacije: Maroka, Norveške, Egipta, Japana i u takmičarskom smislu Zelenortska ostrva. Najneprijatnija iznenađenja su reprezentacije Turske, Njemačke, Portugala i Brazila. Reprezentacije sa prostora ex Jugoslavije - Hrvatska i Bosna i Hercegovina, uspješno su se predstavile svjetskom auditorijumu. Živim u ubjeđenju da je Hrvatska sudijskom nepravdom zaustavljena u daljem pohodu.

Sa zadovoljstvom sam prihvatio odluku da Rodri bude proglašen za najboljeg igrača šampionata. Zaprepašćen sam izvanrednim igrama mladog Kubarskog. Njegove partije posebno cijenim iz razloga što igra na mjestu štopera, najzahtjevnijem i najtežem mjestu za igru mladog fudbalera. Žalosna je činjenica da je 40-godišnji Mesi bio jedan od najboljih pojedinaca prvenstva. Ovdje ne izdvajam Mbapea jer se ne mogu oteti utisku da je lični interes stavio ispred reprezentativnog.

Nažalost, na šampionatu se desilo i mnogo ružnog. Ne mogu pobjeći od osjećaja da se fudbal polako približava fudbalu iz vremena kada je katanađo bio dominantna fudbalska taktika, donekle modifikovana. Mnoge reprezentacije pokušavale su da igraju tika-taka igru, iako za to nemaju adekvatan igrački kadar. Postignuto je mnogo golova nakon početničkih grešaka pojedinaca. I treneri su pravili greške uočljive i prosječnom poznavaocu ove igre. Suđenje nije bilo na potrebnom nivou. Bilo je mnogo sudijskih grešaka, i s VAR-om i bez njega. Posebno je bio iritantan nedostatak ujednačenog kriterijuma suđenja. Ne mislim da je u pitanju poštenje ili namjera sudijskih timova. Ne. Mislim da su ih oni koji delegiraju sudije pametno raspoređivali kako bi njihov kvalitet, način i kriterijum suđenja bio pogodan jednom od protivnika.

Javan upliv politike i brisanje crvenog kartona Amerikancima je blamaža za prvenstvo i uopšte za fudbal. Inicijatori toga nijesu bili svjesni da su tako spuštili ogroman teret na pleća američkih igrača koji nijesu mogli da izdrže. Tokom šampionata doživio sam dva velika razočarenja. Odnos reprezentativaca Francuske, u prvom poluvremenu utakmice s Engleskom, prema reprezentativnom dresu, prema svom uspješnom selektoru, prema samom prvenstvu, prema njihovim navijačima i uopšte prema fudbalu - bio je sraman. Ono što su uradili fudbaleri Argentine nakon utakmice sa Španijom neoprostiv je bezobrazluk - blamaža. Scene divljanja pojedinih njihovih igrača ne dešavaju se ni na utakmicama zonskih takmičenja. Svako finale treba da služi afirmaciji fudbala, a Argentinci su bili u službi negacije. Izgubili su utakmicu na apsolutno regularan način. Uz to, fudbalski su bili mnogo lošiji od protivnika. Svaki razuman čovjek mora da se zapita, šta je uzrok ovakvog ponašanja? Gubili su oni utakmice i ranije, pa se nijesu ponašali onako. Možda im je bilo nešto obećano što nije ostvareno?

P. S. Ne pominjem crnogorski klupski fudbal. Ja i mnogi pisali smo, ukazivali, predlagali... To više neću da radim, neću da gubim već istrošene živce na uzaludni posao.