Opozicija bez građana – politika bez pobjede

Opozicija se suočava s ozbiljnim problemom koji uporno odbija da vidi – dubokom disonancijom između nje i nezavisnog, osviješćenog građanina. Ovaj građanin je kroz istoriju bio ključni “game changer” svake velike društvene i političke promjene u Crnoj Gori.

Ova opozicija jeste opozicija podivljaloj, ultra desničarskoj i sve više totalitarnoj kamarili, i kao takva, koliko god bila dio problema, ona je i dio rješenja. Svaka suštinska promjena, ne samo vlasti, nego i paradigme, bila je praćena masovnom podrškom nezavisne građanske i intelektualne scene. Bez te energije, bez sloja koji ne pristaje na kompromise oko suštinskih pitanja, nema pobjedničke politike.

Današnja opoziciona logika ne razumije ono što su njihovi prethodnici u presudnim momentima vrlo dobro znali: da bez intelektualne i nezavisne građanske scene na svojoj strani – nema pobjede, nema preokreta, nema istorije. Od zaokreta 1997/98. godine, nova suverenistička politika imala je gotovo kompletnu umjetničku i intelektualnu scenu uz sebe, što je rezultiralo sinergijom i osjećajem zajedničkog fronta.

Umjesto toga, danas imamo partijsku samozadovoljnost, skučen horizont promišljanja, elitističku izolaciju i otvoreno kritički ili ignorantski odnos prema nezavisnim građanskim reakcijama. Očekuje se od građana da aplaudiraju i podržavaju svaki potez partijskih struktura, ma koliko on bio simboličan i nedovoljan u odnosu na dubinu problema.

Opozicija mora konačno razumjeti: borba za Crnu Goru nije njihovo ekskluzivno pravo, već opšti društveni pokret. Gestovi poput ostavki u skupštinskim tijelima jesu važni, ali njihova snaga mora biti hrabrija, harizmatičnija i inkluzivnija. Kada su građani podigli glas protiv “bećirizacije” Crne Gore, predstavnici opozicije su se pojavili, ali kako je energija rasla, njihovo prisustvo je nestajalo.

U apsurdnoj situaciji, tokom policijskog progona 35 demonstranata ispred Suda za prekršaje, nije bilo nijednog predstavnika opozicije da javno stane uz njih. Ova opozicija jeste dio rješenja, bez nje realno nema promjena, nema političkog izlaza.

Izazovi su dvostruki: s jedne strane, ovu udbašku vlast treba oduvati sa političke scene, a s druge, opoziciju treba inspirisati da pronađe nove, inovativne i autentične stilove borbe. Njihov tradicionalni model dostigao je maksimum u rejtingu, ali je to nedovoljno za promjene koje zaslužuje slobodan građanin.

Pitanje ostaje: da li je podrška suverenističkoj ideji među građanima jednaka podršci partijama koje je zastupaju? Naravno da nije. Građanin nema luksuz političkih kalkulacija i ne pristaje na kompromise kada su u pitanju suštinske stvari. Opozicija mora razumjeti da borba za Crnu Goru nije njihovo ekskluzivno pravo, već opšti društveni pokret koji mora biti podržan od strane svih društvenih instanci.