Knez Milan Obrenović proglasio Srbiju kraljevinom 1882. godine

Na današnji dan, 22. februara 1882. godine, knez Milan Obrenović proglasio je Srbiju kraljevinom i sebe kraljem. Milan je postao knez 1868. godine nakon ubistva svog oca kneza Mihaila, a vlast je preuzeo od namesnika kada je 1872. godine postao punoletan.

Tokom njegove vladavine, Srbija je stekla međunarodno priznanje na Berlinskom kongresu 1878. godine, kada su joj pripojena četiri okruga. Kralj Milan Obrenović rođen je u Rumuniji, a njegov otac Miloš bio je unuk brata kneza Miloša Obrenovića, Jevrema. Majka Emina, Elena Marija Katarži, bila je ćerka rumunskog grofa Konstantina Kataržija. Otac Milana Obrenovića služio je u rumunskoj vojsci i poginuo je u borbi sa Turcima kod Bukurešta.

Posle pogibije oca, brigu o mladom Milanu preuzeo je njegov rođak, Mihailo Obrenović, knez Srbije. Nakon ubistva kneza Mihaila Obrenovića, na predlog ministra Milivoja Blaznavca za novog naslednika proglašen je Milan Obrenović, tada četrnaestogodišnjak. Umesto maloletnog kneza, vlast privremeno preuzima namesništvo. Kada je u Nevesinju izbio ustanak, knez Milan je odbio da učestvuje i osudio taj ustanak. U tom ustanku, pod pseudonimom Petar Mrkonjić, borio se i budući kralj Srbije Petar Karađorđević.

Pod pritiskom javnog mnjenja, knez Milan je 1876. godine objavio rat Turskoj, ali bez dovoljno diplomatske pripreme, što je rezultiralo porazom Srbije 1877. godine. Iste godine ponovo je stupio u rat na insistiranje Rusije. Vojska kneza Milana kretala se prema Nišu, Pirotu i Vranju. Nakon potpisivanja San Stefanskog ugovora, došlo je do preokreta u politici kneza Milana. Rusi su forsirali Bugare na uštrb srpskih teritorija, pa se knez sve više okretao prema Austrougarskoj.

Odlučujući akt Berlinskog kongresa 1878. godine, kneževina Srbija dobila je nezavisnost. Nakon odluka kongresa, Srbija je dobila niški, pirotski, toplički i vranjski okrug. Uz austrijsku pomoć, Milan uspeva da unapredi Srbiju na nivo kraljevine 1882. godine. Czar Franjo Josif lično je čestitao kralju Milanu Obrenoviću.

Po proglašenju Milana Obrenovića za kralja Srbije, politički život u zemlji naglo se menja. U to vreme počinju da se stvaraju političke stranke u Srbiji, uključujući buržoaske stranke: Radikalnu stranku, čiji je vođa bio Nikola Pašić, Liberalnu stranku sa vođom Jovanom Ristićem, i Naprednjačku stranku kao ličnu stranku kralja Milana. Radikali su poveli žestoku borbu protiv režima.

U okolini Zaјečara i Knjazevca izbila je Timočka buna, koju su kralj Milan i vojska ugušili. Tada je kralj Milan ukinuo narodnu vojsku i počeo da stvara redovnu vojsku, koja će mu biti verna i odana. Ujedinjenje Bugarske sa Istočnom Rumelijom 1885. godine Milan je doživeo kao pripremu za osvajanje Makedonije, što ga je navelo na rat sa Bugarskom. U kratkotrajnom ratu, Srbija je poražena, a glavna bitka odigrala se na reci Slivnici. Mir je sklopljen u Bukureštu, po načelu povratka na prvobitno stanje.

Godine 1889. kralj Milan je objavio svoju abdikaciju. Silazeći sa prestola, kralj Milan je, po Ustavu, odredio tri namesnika koji su trebali da vladaju do punoletstva kralja Aleksandra.