Genetski kod trobojke: Politička manipulacija i biologizacija

U Žabljaku je na inicijativu NSD-a usvojena odluka o postavljanju trobojke svuda đe se vijori državna zastava. Ova odluka, koja se tumači kao dio crnogorskoga genetskog koda, izaziva brojne polemike i kritike.

Jelena Šušanj, autorka teksta, ističe da se politički lideri srpskoga nacionalnog korpusa trude da predstave trobojku kao prirodnu činjenicu i simbol koji nije vezan za ideologiju ili etničku grupu. Međutim, njihova obrazloženja su često kontradiktorna, a njihovo tumačenje trobojke kao dijela nacionalnog identiteta izaziva sumnju u njegovu legitimnost.

„A biologija je jasna – sve suprotno prirodnome poretku predstavlja protivprirodni akt“, navodi Šušanj, implicirajući da se oni koji ne prihvataju ovaj „genetski kod“ smatraju genetski grešnima. Ovakva biologizacija politike se osjeća još od kraja prošloga vijeka, a danas se naziva veting, proces koji sprovode oni koji su podržali ovu lokalnu odluku.

U saopštenju iz Žabljaka se navodi da „često kretale dobre, inicijalne odluke koje su kasnije bile prihvaćene i na državnome nivou“, a autorka podsjeća na Žabljački ustav iz 1992. godine, koji je donijelo Savezno vijeće Skupštine SFRJ. Ovaj potez, kao i predstavljanje trobojke kao dijela genetskog koda, su primjeri ideologije krvi i tla.

Na kraju, autorka postavlja pitanje o metaforama koje se koriste u političkom diskursu, naglašavajući da ljudi dijele više od 98% genetskog koda sa bonobo majmunima, implicirajući da je čitava ova situacija rezultat manipulacije i zavaravanja javnosti.