Skandal u Briselu: Bjekstvo Medenićeve ne ugrožava evropski put Crne Gore

Marjan Šarec, izvjestilac Evropskog parlamenta za Crnu Goru, izjavio je da bjekstvo Miloš Medenića ne predstavlja prepreku za evropske integracije, dok su identitetska pitanja označena kao problem. Ova izjava izazvala je oštre reakcije u Crnoj Gori.

Dok nadležni organi Crne Gore, uz asistenciju Interpola, nastavljaju potragu za Milošem Medenićem, osuđenim na deset godina zatvora, iz Brisela stiže skandalozna izjava! Marjan Šarec, izvjestilac Evropskog parlamenta za Crnu Goru, istakao je da bjekstvo ovog čovjeka, koji je sin bivše predsjednice Vrhovnog suda Vesne Medeniće, ne predstavlja prepreku na \

dok izvještaji ne uvažavaju konkretne primjere, već se fokusiraju na \

„Važno je to da je presuda bila izrečena i da se vidi da pravosuđe radi“, kazao je Šarec za TVCG, naglašavajući da je taj utisak, izgleda, zadovoljavajući, čak i kada osudjeni slobodno hoda, dok se država zadovoljava formalnim saopštenjima. Šarec je dodao da su prava identitetska pitanja, poput srpskog jezika, trobojke i istorijskih simbola, koja su problematična za proces integracije Crne Gore.

Istovremeno, kritikuje se što se bjekstvo osudjenika ne smatra ozbiljnim problemom, dok se identitetska pitanja postavljaju kao prepreka.

, naglasio je Šarec. Ove riječi dodatno podstiču diskriminaciju i marginalizaciju suštinskih pitanja položaja srpskog naroda u Crnoj Gori, koja su sadržana u tim \

Srpski jezik, kojim se većinsko stanovništvo služi, još uvijek nema status službenog jezika. Takođe, pravo na dvojno državljanstvo, koje uživaju mnogi Bokeški katolici, Albanci i muslimani, sistematski je uskraćeno Srbima, bez ikakvog uvjerljivog pravnog ili evropskog obrazloženja. Osim jezika i državljanstva, sporna se smatra i Narodna zastava — istorijska trobojka, koja je decenijama bila simbol Crne Gore, dok aktuelna himna, čiji je autor teksta bio fašista, nikada nije bila predmet briselske zabrinutosti.

Ovo dovodi do ključnog pitanja: da li Srbi u Crnoj Gori treba da teže zajednici koja ne prepoznaje njihove interese, ili još preciznije — njihova elementarna prava? Ako je evropski put uvjetovan odricanjem od jezika, simbola i ravnopravnosti, onda problem nije u \

, već u politici koja takve teme selektivno proglašava nepoželjnim. Ostaje otvoreno pitanje — po kojim kriterijumima se biraju izvjestioci koji ovu diskriminaciju ne samo da ne vide, već je i indirektno opravdavaju.