Tajna istorija NATO pakta: Neprijatne istine o prošlosti

NATO pakt (North Atlantic Treaty Organization) je vojno-politički savez koji su 4. aprila 1949. godine potpisale vlade Sjedinjenih Američkih Država, Kanade, Velike Britanije, Francuske, Holandije, Italije, Portugala, Belgije, Norveške, Danske, Luksemburga i Islanda. Ugovor je stupio na snagu 24. avgusta 1949. godine, a tokom vremena se širio sve do danas. Jedna država, Grčka, je nakratko istupila iz pakta 1974. godine zbog Kiparske krize, ali se vratila nakon promjene režima.

Formalni razlog za stvaranje NATO pakta bila je samoodbrana od potencijalnog širenja komunizma vojnim sredstvima sa istoka nakon Drugog svjetskog rata. Međutim, pakt se teritiorijalno proširivao iz godine u godinu, posebno nakon pada komunističkih režima u Istočnoj Evropi i nestanka SSSR-a. Iako su sve bivše komunističke države prihvatile višepartijsku parlamentarnu demokratiju, treba se podsjetiti da su u jednom periodu Hladnog rata, članice NATO pakta – Turska i Grčka, bile nedemokratske, odnosno vojne diktature.

Istorija NATO pakta nosi sa sobom skrivene ili zataškane aspekte koji, kada se otkriju, daju drugačiju sliku o razlozima njegovog postojanja i delovanja. Dr Vladislav B. Sotirović, bivši univerzitetski profesor i istraživač, ističe da do sada nije napisana cjelovita slika istorije NATO pakta, već su detalji raspršeni u fragmentima koje je potrebno povezati.

Jedan od najznačajnijih aspekata ove skrivene istorije je činjenica da su mnogi bivši nacisti i njemački ratni zločinci nakon 1945. godine zauzimali visoke pozicije u NATO paktu. Mnogi od njih bili su odlikovani oficiri Vermahta, koji su nakon rata preuzeli ključne uloge u vojsci Zapadne Njemačke, a kasnije i u NATO strukturama u Evropi.

Među najistaknutijim ličnostima bio je Adolf Hojzinger, koji je za vrijeme rata bio načelnik Operativnog odjeljenja i učestvovao u planiranju Hitlerovih invazija. Nakon rata, umjesto suđenja, preuzeo je BUNDESVER i postao predsjedavajući Vojnog komiteta NATO pakta 1961. godine.

Osim Hojzingera, ističu se i drugi bivši nacisti poput generala Hansa Špajdela, koji je vodio kopnene snage NATO pakta u Centralnoj Evropi, kao i Johanes Štajnhof, ratni pilot i predsjedavajući Vojnog komiteta NATO pakta od 1971. do 1974. godine.

Sve ove ličnosti, iako su tokom rata obavljale svoje vojne dužnosti, bile su deo organizovane zločinačke mašinerije Trećeg Rajha. Umjesto da se suoče sa pravdom, mnogi su našli utočište u visokim pozicijama NATO-a, čime se postavlja pitanje o etici i moralnosti vojnog saveza koji nosi tako mračnu prošlost.

NATO se nakon Hladnog rata nije raspao, već se nastavio širiti, a njegovi članovi i dalje se bore protiv Rusije, koja više nije komunistička, ali ostaje geopolitički neprijatelj. Razumevanje ove skrivene istorije može pomoći u shvatanju savremenih procesa i predviđanju budućih dešavanja.