Sjećanje na Pavla Vuisića, legendu jugoslovenskog filma

Pavle Vuisić, legendarni glumac rođen 10. jula 1926. godine na Cetinju, bio je jedan od najistaknutijih lica jugoslovenskog filma. Njegovo porijeklo potiče od Vujisića iz Morače, a često su ga na internetu pogrešno navodili kao rođenog Beograđanina. U intervjuu za zagrebački Studio, Vuisić je naglasio: „Beograđanin sam, jer u njemu desetljećima živim, ali ja sam ipak rođen na Cetinju. Ispravite to.”

Njegov otac Milisav, porijeklom iz Kolašina, bio je šef policije Zetske banovine na Cetinju, gdje su živjeli u zgradi poznatoj kao „Banski stanovi“. Tokom Drugog svjetskog rata, porodica se preselila u Beograd. Iako nije uspio da upiše Fakultet dramskih umetnosti, Vuisić je postao jedan od najcjenjenijih jugoslovenskih glumaca, osvojivši brojne nagrade, uključujući Zlatnu arenu i Oktobarsku nagradu grada Beograda.

Filmsku karijeru započeo je 1950. godine ulogom u „Čudotvornom maču“. Publika ga pamti po ulogama u filmovima kao što su „Kamiondžije“, „Ko to tamo peva“, „Maratonci trče počasni krug“, „Valter brani Sarajevo“ i „Šešir profesora Koste Vujića“.

Pavle Vuisić bio je poznat po svojoj skromnosti i ljubavi prema supruzi Suli, Mirjani Vuisić, sa kojom je proveo 32 godine braka. Njegov testament otkriva njegovu želju da vijest o njegovoj smrti bude objavljena tri dana nakon pogreba, kao i da bude sahranjen u „običnom grobnom mjestu“. Ova želja djelimično je ispunjena, jer je sahranjen u Aleji zaslužnih građana u porodičnoj grobnici od bijelog mermera.

Pored glume, Pavle je imao strast prema književnosti i često je pisao, iako je znao da će mu njegov oštar jezik otežati objavljivanje. Njegova supruga Mirjana ističe da je često uništavao svoja djela, a da je ona spašavala što je mogla. Pavle je imao mlađeg brata Dušana, takođe glumca, koji je igrao u brojnim filmovima i bio je oficir Jugoslovenske ratne mornarice.

Interesantno je da se prezime njegovog brata razlikuje, jer je Dušan imao „j“ u prezimenu, pa se prezivao Vujisić, dok je Pavle bio Vuisić. Pavle Vuisić ostaje trajna ikona jugoslovenskog filma, čije nasljeđe i dalje živi.