„The Testaments“: Stare lomače za nove vještice

Klasika tinejdž-odrastanja, uključujući prva zaljubljivanja i otkrivanje seksualnosti, ne djeluje toliko uznemirujuće kada je spojena sa svijetom u kojem su sakaćenja i ubistva postali ‘nova normalnost’. Nije Donald Tramp bio ni tri mjeseca u Ovalnom kabinetu kada je serija ‘The Handmaid's Tale’ eksplodirala na malim ekranima. Pokret #MeToo bio je na vrhuncu, dok su ‘djeca vještica koje nijeste spalili’ ispunila ulice zbog zakona o abortusima, s evropskim žarištem u Poljskoj. Gdje god bi Tramp i Trampovi kročili, čekale su ih žene s bijelim kapama i u odorama boje višnje. Distopijska televizijska realnost adaptacije velikog romana Margaret Atvud tada je djelovala urgentno, opominjuće, kao da je na ‘pet minuta’ od nas. ‘The Handmaid's Tale’ postala je zaštitni znak podizanja glasa protiv tlačitelja, ali i potvrda da potlačeni ozbiljno shvataju mantru pobunjenih žena: ‘Ne dopusti kopiladima da te slome’.

I, što se onda dogodilo? Previše sezona. Istupljena oštrina. Iako naša stvarnost nije počela da djeluje ništa optimističnije, realnost serije Brusa Milera počela je da frustrira i umara. Ponavljanje jednih te istih scena mučenja skoro da je približilo ‘The Handmaid's Tale’ etiketi ‘torture porn’; narativ zaglavljen u petlji izgubio je oštrinu i prestao da pruža dragocjena spoznanja o fašizmu. Džun Ozborn (Elizabet Mos) počela je više da liči na Marvelovu zvijezdu nego na ikonsku femi-ratnicu s početka, a uzbuđenja i strpljenja je, naprosto, nestalo. ‘The Handmaid's Tale’ izgubila je silinu mnogo prije onog pristojnog finala prošle godine.

Vijest o Huluovoj spin-off seriji ‘The Testaments’, adaptaciji istoimenog Bukerovom nagradom nagrađenog romana koji je Atvud napisala i objavila tek 2019. godine, nije dočekana s oduševljenjem. Trebalo je ubijediti publiku da nove vještice imaju što da kažu i pokažu, te da imaju dovoljno vatre u sebi da se izbore s lomačama na kojima su im gorjele sestre, majke i babe. Nakon emitovanja pet od deset epizoda (40-52 min) prve sezone, može li se išta slično reći za junakinje serije ‘The Testaments’? Recimo da može, ali sve ide previše sporo i u debeloj je sjenci ‘The Handmaid's Tale’.

Radnja spin-off serije, koju je takođe kreirao Miler, ne odvija se, kao u romanu, 15 godina nakon događaja iz ‘The Handmaid's Tale’. Vremenski skok sveden je na četiri godine, pa je otpala opcija da jedna od nositeljki plamena revolucije postane i Džunina druga kćerka Nikol, koja je bila beba kada smo se rastali. U fokusu je samo Hana, koju u seriji ‘The Testaments’ upoznajemo pod imenom Agnes (Čejs Infiniti). Priča prati njeno odrastanje u totalitarnom Gileadu, gdje pohađa elitnu školu za kćerke Komandanata. Tinejdžerke na pragu menstruacije nose odore boje šljive, a brigu o njima vodi čuvena Tetka Lidija (Daud).

Agnes je također kćerka Tabite (Ejmi Lendeker), divne Supruge Komandanta Mekenzija. Nakon što ju je bolest odnijela, Komandant se ponovo oženio Paulom (Ejmi Sajmec). Jedini izvor topline u porodici koja ju je osvojila je Marta po imenu Rosa (Kira Guoien). Uz nju, jedina osoba koju istinski voli je Beka (Matea Konforti), koja sanja o menstruaciji i rađanju djece. Međutim, veći problem je to što Beka ne djeluje srećno.

Agnesini problemi počeće kada joj Tetka Lidija na čuvanje povjeri Dejzi (Lusi Halidej), koja pripada društvenoj grupi po imenu ‘Pearl’, gdje se svrstavaju potencijalno plodne djevojke koje žele da žive po bogoljubivim zakonima Gileada. Dejzi možda djeluje pokorno, ali krije opasnu tajnu o svojoj prošlosti. Dobar dio energije u ‘The Testaments’ počiva na igri mačke i miša između Agnes i Dejzi, dok se upoznaju i pokušavaju da shvate smiju li da vjeruju jedna drugoj.

Nažalost, ne može se reći da coming of age klasika djeluje toliko uznemirujuće spojena sa svijetom u kojem su sakaćenja i ubistva ‘nova normalnost’. Iako će vas poremetiti mnogi prizori u ‘The Testaments’, ništa tu nije do kraja naglašeno. Čuvari poput Garta ponovo su simpatije i ‘zabranjeno voće’ za djevojke koje žele da žive ‘pristojnim, dušekorisnim životom’. Estetika prati isti trag, ali se mora ponuditi mnogo više da bi povratak svijetu koji ste već dobro upoznali imao smisla. ‘The Testaments’ treba da ponudi iskoke, ali mnogo je više jahanja starih boljki.