Tvorac središnje imaginacije našeg doba: 170 godina od rođenja 'oca psihoanalize' Sigmunda Frojda

Sigmund Frojd je, nema sumnje, jedna od ključnih figura modernog doba, tako reći u pitanju je brend modernog doba i centar jedne gravitacije u čijim orbitama imamo i ortodoksne i kreativne sljedbenike, zatim velike i male disidente, i u kojima, pored specijalizovanih praktičara, imamo brojne autore, tumače i kritičare, među kojima su za najveće poštovanje oni koji tvrde da Frojd govori o stvarima koje ne postoje i sa kojima se vrlo lako složiti, pod uslovom da se oni slože da i ono što ne postoji može imati najveći stepen važnosti, te tako, ipak, postojati.

Takođe, Frojdove ideje i pojmove nalazimo rasijane na velikoj udaljenosti od samog Frojda, te biva da se tragovi njihovih prvobitnih značenja gube u naučnim, filozofskim ili umjetničkim djelima koja ih na svoje posebne načine izobličavaju, prikrivaju i zamračuju, tako da je, u pojedinim slučajevima, potrebna čak posebna psihoanaliza iliti, pak, mentalna i saznajna arheologija da bi ovi bili prepoznati kao njihovi bitni sastojci.

Najzad, Frojd je u velikoj mjeri prisutan u običnom jeziku i u raznolikim je formama, koje se često i ne vide golim okom, utisnut na stvarnim i fiktivnim objektima koji kruže u tržišnim razmjerama. Nema nikakve sumnje da opseg i snaga ove gravitacije i neuporediva dinamičnost čitave scene proizilaze iz toga što, kako je rečeno, Frojdove ideje imaju veliku moć da “zagađuju” ili, što je takođe rečeno, a svodi se na isto, iz toga što je Frojd tvorac središnje imaginacije našeg doba.

I ako Frojd ne griješi kad tvrdi da ništa u duhu i ljudskoj naravi nije slučajno i nije bez nekog, najčešće skrivenog, značenja, onda nije slučajna ni ova figura kao ključna ni ova imaginacija kao središnja, te mora biti da su nekakav determinizam, teleologija i evolucija učinili da se oni pojave da bi ovo doba, uz njihovu pomoć, tražilo i nalazilo svoja skrivena i ostala značenja.

U tome smislu, Frojdovo djelo i poduhvat najavljeni su, na neki način, još u onim prošlim stoljećima sa kojima je moderno doba i počelo - pa je i to još jedna činjenica iste gravitacije. Uzmimo, na primjer, sedamnaesto stoljeće i francuske moraliste, odnosno njihov metod mišljenja sa kojim je pokrenut jedan trend, nazvan inače trend raskrinkavanja, i obrazovana jedna intelektualna nastrojenost, koja se sastoji od sistematskog istraživanja raznolikih obmana i samoobmana kako bi iza njih bile otkrivene “temeljne istine”, i koja je, što treba naročito naglasiti, odigrala značajnu ulogu u oslobađanju etosa francuske revolucije s kraja osamnaestog vijeka, a ovo, opet, bilo praćeno oslobađanjem ludila iz lanaca i početkom njegovog medicinskog tretiranja.

Trend raskrinkavanja nastavlja se u devetnaestom vijeku kod Šopenhauera, Ibzena, Ničea i, što ćemo takođe naročito naglasiti, kod Marksa iz čijeg su djela izvedeni poznati manifesti i praktikumi, a iz ovih socijalne revolucije dvadesetog vijeka, svejedno da li su one ili nijesu pseudorevolucije.

Najzad, sa svojim vjerovanjem da ispod privida svake ljudske pojave počiva skrivena jedna oprečna realnost i da ovu, zbog saznajnih, praktičnih i moralnih prednosti, treba rasvijetliti i izvući na vidjelo, trend raskrinkavanja je, kako se primjećuje, bio podesan okvir za pojavu ideje o jednom mentalnom sistemu koji je skriven ispod drugog koji je očigledan, dakle, za pojavu ideje o nesvjesnom koje počiva iza svjesnog i vrši na njega svoj uticaj, a takođe i kasnije Frojdove ideje o tendenciji za (samo)razaranjem života koja djeluje iza tendencije za njegovim održavanjem.

Idući, znači, rečenim putem iliti trendom, stiglo je moderno doba do Frojda i svoje središnje imaginacije, a sa time dolazi i neizbježno pitanje da li je ono tako stiglo i do još jedne revolucije te, ako eventualno jeste, da li je ta revolucija, a takođe i središnja imaginacija, seksualna, kako bi se uz Frojda odmah pomislilo; a ima mjesta i za pitanje da li se ovdje radi o seksualnosti koja je stvarna ili je i ona imaginarna.

Razumije se da uz prethodno pitanje treba, prije svega, biti načisto sa primjedbom o panseksualizmu koja Frojda prati otkad se pojavio i koja, odista, nije bez dosta dobrih razloga budući da je u psihoanalizi seksualni nagon dobio neobično veliku važnost i otkrio svoju neobično veliku plastičnost i složenost, s tim što sa distance od jednog stoljeća valja biti obazriv oko toga da li je poenta u tome.

No, u bilo kom slučaju, iz Frojdovog rada sa pacijentima ispalo je, svakako, da postoji potiskivanje i da, u vidu simptoma i poremećaja, postoji povratak potisnutog, te da su simptomi, u stvari, lukava prerušavanja onoga što se, zbog intrapsihičke cenzure i otpora, nije moglo direktnije ispoljiti, a to su, po pravilu, bila infantilna seksualna stremljenja, vezana, u prvom redu, za Edipov kompleks. (A Edipov kompleks je, da usput primijetimo, otkrio Frojd prvo kod sebe.)

Takođe je, u mnogim slučajevima, ispalo da njihovo pomno analiziranje i prorada korak po korak tokom čega bi neuroza bila “raskrinkana” ima za posljedicu iščezavanje simptoma, naravno pod uslovom da takav proces samospoznaje prati i emocionalno pročišćavanje.

Odatle je, isto tako, izašla i teorija po kojoj je svijest samo vrh ledenog brijega, dok je sve ostalo nesvjesno, a sa njom i saznanje da Ego “nije gospodar čak ni u vlastitoj kući, već da se mora zadovoljiti oskudnim informacijama o onome što se zbiva u njegovom umu”, a to je saznanje takve vrste da ga je moguće uporediti sa saznanjem “da naša zemlja nije centar vasione nego je sićušan dio kosmičkog prostora”, kao i saznanjem o našoj “neiskorjenjivo životinjskoj prirodi”.

Poslije Kopernika i Darvina, Frojd je, može se reći, kao što je on to i rekao, zadao čovječanstvu “treću narcističnu ranu” (i tačno u tome je poenta), sugerišući mu da se suoči sa iluzijom o slobodnoj volji i vlastitoj racionalnosti, te da se decentrira od nje pošto ga ona, kao slijepa mrlja u percepciji, uz ostale okolnosti, održava u stanju lošeg funkcionisanja i patnje, tj. u stanju neuroze za koje se, uz to, ispostavlja da se tiče čitavog ljudskog roda i da proizilazi iz samog ustrojstva uma koje je upravo takvo da jedan njegov dio mora da, kako je rečeno, praktikuje tartifovsku prevaru nad drugim.

Bez obzira na to što težina poremećaja i njegovi oblici variraju od pojedinca do pojedinca tako da je kod nekih potrebno kliničko liječenje, njihova intrapsihička dinamika u principu se ne razlikuje od dinamike ljudskog roda uopšte. Svi smo neurotični - zaključio je Frojd, a kritičari su zaključili da je on time ponizio ljudski rod i devalvirao njegovu izuzetnost, mada su, na osnovu istih razloga, mogli zaključiti da je on tako demokratizovao neurozu i humanizovao je, pored toga što ju je učinio saznajnim sredstvom prvog reda, kao što je demokratizovao i genija pripisujući svakome kreativno nesvjesno, kako ćemo vidjeti.

Konstatacije i jauci Frojdovih kritičara govore takođe o “odlasku čovjeka” kao i o iščezavanju njegove ljudske prirode. I ima stvarnih razloga za ovakve konstatacije, ali ih nema i za jauke pošto se, ako se bolje pogleda, vidi da odlazi čovjek čiji odlazak nije za žaljenje i kojeg, pored dubinske psihologije, istina nekad i pod njenim uticajima, raskrinkavaju i odnose i druga avangardna strujanja kakva smo vidjeli u dvadesetom vijeku i čije izdanke gledamo i u dvadeset prvom.

Radi se, zapravo, o odlasku tradicionalne predstave o čovjeku i ljudskoj prirodi koja je, inače, zamišljena kao neka suština ili supstanca što, u većoj ili manjoj mjeri, ispunjava svakog pojedinca i koju, onda, od prilike do prilike i od slučaja do slučaja, valja ili dodavati ili oduzimati i svakako je oblikovati kako bi dobila poželjnu formu i dimenzije, na primjer: formu dobrog podanika, glasača, trudbenika ili vjernika, demokrate ili komuniste ili, čak formu “novog čovjeka” kada je pomenutu supstancu valjalo kaliti pošto je, sjetićemo se, na nekom partijskom kongresu bilo utvrđeno da se radi o nekoj vrsti čelika.

Takođe, sa tradicionalnom predstavom o ljudskoj supstanci koju, znači, treba oblikovati (kaljenjem, vajanjem, udaranjem i drugim zahvatima, na primjer: rashlađivanjem na sibirskim temperaturama ili zagrijavanjem u masovnim pokretima i mitinzima zavisno od njene tvrdoće i otpornosti), ispada da je uglavnom prirodno, te da je u interesu opšteg dobra da se pribjegava i pedagoškim i političkim, medicinskim ili psihološkim torturama, diktaturama i tiranijama, naravno, ako se ukaže za tim potreba, a ona se, pri rečenoj predstavi, nekako prilično često zna i ukazati.

Nasuprot tome, sa Frojdom i dubinskom psihologijom stigle su empirijske sugestije i dokazi da mi nijesmo manje ili više adekvatan primjer nekakve opšte prirode, suštine ili supstance nego smo, kako se izražavaju neki noviji autori, skup idiosinkratskih i kontingentnih potreba, te da se ove potrebe obrazuju pomoćú rada jednog istog intrapsihičkog mehanizma. Pojmovi id, ego, superego, libido, sudbina nagona, fiksacija, regresija i drugi koji predočavaju složenu dinamiku mentalnog aparata, argumentuju ovakav zaključak i pomažu da objasnimo zašto mi, na primjer, volimo određene osobine, boje, oblike i veličine kod stvari, ljudi, ideja itd., a mrzimo druge, da objasnimo (uzećemo primjer iz literature), recimo, kako neko može da bude uzoran, nježan i pažljiv otac ili ujak, a istovremeno i okrutan zločinac; objektivan i srdačan profesor, ali hladna i odbojna majka ili, pak, da objasnimo one specijalne kontingencije na osnovu kojih stasavaju “podrepice svijetla obraza”, kako kaže jedan domaći - strani pjesnik.