Golgotska noć: Performans Dimitrija Popovića

Performans pod nazivom “Golgotska noć”, multimedijalnog umjetnika Dimitrija Popovića, izveden je 3. aprila u Nacionalnom muzeju moderne umjetnosti u Zagrebu. Ovaj simboličan umjetnički akt izveden je povodom obilježavanja katoličkog Velikog petka, dana Isusove smrti.

Popović za Vijesti ističe da je Veliki petak posebno obilježen u hrišćanskom svijetu, kada se kroz razne umjetničke i pučke manifestacije nastoji što više identifikovati s Hristovom patnjom i smrću na raspeću. “S obzirom na to da je tema smrti u hrišćanskoj eshatologiji važna, jer je Isusovom smrću na Golgoti smrt pobijeđena uskrsnućem, za umjetničku transpoziciju ovog biblijskog događaja, koncipirao sam performans kao posebno podesan način izražavanja ove teme”, naveo je Popović.

Njegov performans 'Golgotska noć' zasniva se na preciznim simbolima karakterističnim za taj novozavjetni događaj, ali je predstavljen u duhu savremene obrade motiva, zadržavajući suštinu teme. U performansu su učestvovali art model Josip Joško Tešija i muzičarka Maja Bajamić. “U performansu se ne radi o ilustraciji biblijskog događaja, već se unutarnja struktura motiva kao arhetip žrtve i žalovanja izražava nekom vrstom minimalističkog misticizma. Tijela protagonista ne glume likove nego utjelovljuju znakove. Performans može imati karakter meditativnog rituala”, istakao je Popović.

Hrvatski mediji javljaju da je događaj privukao izuzetno veliki broj posjetilaca, potvrdivši trajni interes publike za Popovićevo dugogodišnje istraživanje sakralnih i egzistencijalnih tema. “Performans ‘Golgotska noć’ tematski pripada Popovićevom ciklusu ‘Corpus Mysticum’, u kojem se umjetnik više od četrdeset godina bavi motivom Hristove muke, raspeća i smrti na Golgoti. Riječ je o jednoj od ključnih tematskih okosnica njegovog opusa, koju je kroz decenije interpretirao koristeći širok raspon likovnih medija”, piše Novi list.

Za razliku od tradicionalnih pučkih prikaza Velikog petka, koji često teže identifikaciji s Hristovim stradanjem kroz narativnu i figurativnu rekonstrukciju biblijskog događaja, Popovićev performans ne počiva na ilustraciji. “Autor svjesno izbjegava doslovnost te se okreće umjetničkoj transpoziciji u kojoj protagonisti ne utjelovljuju konkretne likove poput Hrista ili Bogorodice, već predstavljaju stanja - arhetipe žrtvovanja, boli i žalovanja”, naglašava se u tekstu. U tom odmaku od narativnog i figurativnog očitava se snaga ovog performansa, koji balansira između prepoznatljivog ikonografskog uporišta i apstraktne, gotovo meditativne likovno-scenske forme.

Dimitrije Popović i dalje privlači i očarava javnost, kako stručnu, tako i ljubitelje umjetnosti, svakim svojim umjetničkim izrazom i njegovom simbolikom i autentičnošću.