Rođeni jezik: Svetinja koja nas povezuje

Maxim Drašković u svom tekstu razmatra značaj jezika kao svete stvari koja se prenosi s generacije na generaciju. On se pita šta je jezik ako nije svetinja, dar koji dobijamo od majke kada nas rodi. Opisuje jezik kao žuborni izvor, prvu riječ djetinjstva, glas života koji pod nebom caruje.

U njegovoj analizi, jezik koji vam majka nije rodila može se smatrati tuđinom, a srpski jezik predstavlja rođeni jezik koji je, kako kaže, majka naroda, oltar na zemlji koji je vječno osveštan. On opisuje srpski jezik kao njivu sjemenitu, kolevku roda koja hrani pokoljenja duhovnošću.

U zaključku, Drašković naglašava da je naš srpski jezik, dika roda mog, i sveta biserna ćirilična slova, duhovni presto srpskog naroda i njegova duša dok traje vijekovima. Poziva čitatelje da se pridruže zajednici na Viberu i Telegramu.