Jovan Dučić: Mjerilo genija i najčistija gruda svoje zemlje

Jovan Dučić, rođen 17. februara 1874. godine u Trebinju, bio je pisac i diplomat, kao i najznačajniji pjesnik srpskog modernizma i liričar zlatnog doba srpske književnosti. Njegovo djelovanje ostavilo je dubok trag u kulturi i literaturi Srbije.

Dučić je bio jedan od osnivača Narodne odbrane, nacionalne nevladine organizacije u Kraljevini Srbiji. Osnovnu školu pohađao je u svom rodnom gradu, a nakon preseljenja porodice u Mostar, upisuje trgovčku školu. U Sarajevo i Somboru završava učiteljsku školu, a zatim odlazi na studije filozofije i sociologije u Ženevu. Veći dio svog života proveo je u inostranstvu, najviše u Ženevi i Parizu, gdje je održavao kontakte sa prijateljima piscima iz Mostara.

Nakon što je Španija priznala Nezavisnu Državu Hrvatsku, čime su prekinuti diplomatski odnosi s Jugoslavijom, Jovan se u junu 1941. povukao u neutralnu Portugaliju, a iste godine odlazi u Sjedinjene Američke Države. U Americi je vodio organizaciju koja je predstavljala srpsku dijasporu, a istovremeno je pisao poeziju, političke brošure i novinske članke, osudivši genocid nad Srbima koji su sprovodili hrvatski ustaše.

Prvu zbirku pjesama Dučić je objavio 1901. godine u Mostaru, a zatim još nekoliko, uključujući i najpoznatije pjesme kao što su 'Pjesma ženi', 'Jablanovi', 'Zalazak sunca' i 'Susret'. Dučić je preminuo 7. aprila 1943. godine u Geriju. Njegovi posmrtni ostaci preneseni su u portu srpskog manastira Svetog Save u Liberativilu, a njegova želja da bude sahranjen u rodnom Trebinju ispunjena je 22. oktobra 2000. godine.

O njegovom značaju govori i Milan Nenadić koji ističe: 'On je izrastao u pjesničkog džina na putu koji je za našu poeziju presudan i zato logičan'. Dučić se smatra mjerilom rasnog genija, senzibiliteta i ideologije, te najčistijom grudom svoje zemlje.