Na današnji dan preminuo kralj Milan Obrenović

Na današnji dan, 28. februara 1901. godine, preminuo je kralj Milan Obrenović, koji je bio knez od 1872. do 1882. godine, a prvi novovjekovni kralj Srbije od 1882. do 1889. godine. Kralj Milan je postao naslednik nakon ubistva kneza Mihaila Obrenovića, a na prijedlog ministra Milivoja Blaznavca, proglašen je kraljem kada je imao samo četrnaest godina.

U vrijeme izbora, budući kralj je bio maloletan, pa je vlast preuzelo namjesništvo koje su činili Blaznavac, Ristić i Gavrilović, sve do 1872. godine. Prva mjera namjesništva bilo je donošenje Ustava 29. juna 1869. godine, koji je predviđao da srpski presto, u slučaju izumiranja zakonite muške linije Obrenovića, mogu naslijediti potomci kneza Miloša po ženskoj liniji. Ovaj Ustav naišao je na otpor u redovima opozicije.

Po sticanju punoletstva, knez Milan je 1872. godine preuzeo vlast od namjesništva. U početku svoje vladavine oslanjao se na vojsku, fokusirajući se na njeno jačanje, dok je u spoljnoj politici sve više oslanjao na Rusiju. Kada je 1875. godine izbio ustanak „Nevesinjska puška“, knez Milan je odbio da se uključi i osudio je taj ustanak. Iako je pod pritiskom javnog mnjenja 1876. godine objavio rat Turskoj, rat se završio porazom Srbije 1877. godine.

Odlukom Berlinskog kongresa 1878. godine, Kneževina Srbija je dobila nezavisnost i teritorijalna proširenja, uključujući Vranjski, Niški, Pirotski i Toplički okrug, dok se saglasila da Austro-Ugarska može da okupira Bosnu i Hercegovinu. Knez Milan je poslao prvu delegaciju na pregovore sa Austro-Ugarskom, na čelu sa Jovanom Ristićem, vođom liberala, koji je imao zadatak da zaključi trgovinski ugovor i izgradi železničku prugu.

Proglasivši se kraljem Srbije, politički život u zemlji se naglo mijenjao. U tom periodu počele su se formirati političke stranke, kao što su Narodna radikalna stranka (1881), Liberalna stranka i Naprednjačka stranka, koja je bila osobna stranka kralja Milana. Zbog nezadovoljstva naroda, kralj Milan je preuzeo pravo da osnuje stajaću vojsku i naredio da se oružje naroda skladišti u magacine.

Radikali su se protivili režimu kralja Milana, a 1883. godine izbila je Timčka buna, koju je vojska ugasila. Ujedinjenje Bugarske sa Istočnom Rumelijom 1885. godine kralj Milan je doživio kao prijetnju, što je dovelo do rata sa Bugarskom, u kojem je Srbija pretrpjela poraz.

Nakon Srpsko-bugarskog rata, na kralja Milana pokušano je ubistvo. Godine 1888. proglašen je Radikalski ustav, poznat po liberalnosti, a 22. februara 1889. godine kralj Milan je abdicirao. Određeni su namjesnici koji su trebali da vladaju do punoljetstva kralja Aleksandra.

Poslije abdikacije, kralj Milan je kratko ostao u Srbiji, a poslije nekoliko godina ponovo se vratio 1897. godine, kada je dobio položaj vrhovnog komandanta vojske. Kralj Milan se suočio sa novim izazovima, uključujući pokušaj ubistva na Ivađendan 1899. godine. Problemi su se nastavili i nakon što je kralj Aleksandar odlučio da se oženi Dragom Mašin, što je dovelo do sukoba između oca i sina.

Kralj Milan je napustio Srbiju krajem 1900. godine, provodeći neko vrijeme u Karlovcima, a zatim u Temišvaru. Svoje poslednje trenutke proveo je u Beču, gdje je preminuo na današnji dan, 1901. godine, od upale pluća, u 47. godini života. Sahranjen je u Krušedolu, pored kneginje Ljubice.