Novi koncept čudovišta u Alien franšizi kroz film Jeuneta

Film 'Tuđin: Uskrsnuće' (1997) Jean-Pierre Jeuneta donosi nova značenjska i žanrovska pomjeranja u Alien serijalu, što ima metapoetičke posljedice. Na kraju 'Alien³' čuju se riječi Ripley (Sigourney Weaver) iz 'Alien', dok se u 'Tuđin: Uskrsnuće' citira mala Newt iz 'Aliens'. Kao što je Fincher preuzeo Scottovu horor postavku, tako se i Jeunet oslanja na ključnu Cameronovu tezu, dodatno je radikalizujući.

U ovom filmu, saga o ejlienima postaje prilika za analizu rodne politike i semantičkih implikacija koje proizilaze iz egzistencijalnog sukoba Istog i Drugog. Dok je Cameron prikazao bitku između ljudskog i ejlienskog matrijarhata, Jeunet briše granice između ovih entiteta kroz futurističku deskripciju apokaliptičnih reperkusija kloniranja. Ripley postaje majka čudovišta, simbolizujući složeni odnos između ljudskog i vanzemaljskog.

'Alien: Uskrsnuće' se, poput 'Aliens', udaljava od horor okvira, zamjenjujući Cameronovu akciju dramom genetskog melting-pota. Ripley ‘porađa’ ejliena, a granice između različitih vrsta nestaju. Ona postaje unutrašnji i spoljnji paradoks, čovjek i klon, koja ujedno jeste i dijete i majka, čime se destabilizuje struktura serijala. U ovom kontekstu, funkcija matice postaje nevažna, a čudovišni porod biraju svoj pravi identitet.

Film 'Species' (Vrste, 1995) Rogera Donaldsona formalno se naslanja na Scottov uzor, ali u suštini predstavlja inovativnu antitezu Alien serijalu. Dok je koncepcija čudovišta u 'Alien' konvencionalna, 'Species' nudi kompleksniju interakciju između ljudskog i vanzemaljskog, gdje Sil (Natasha Henstridge) predstavlja sintezu obje prirode. U ovom filmu, zlo se stvara kombinacijom ljudskog i vanzemaljskog, što otvara pitanje o prirodi opasnosti.

Krajem devedesetih, japanski horor, predvođen filmom 'Ringu' (Krug, 1998) Nakata Hidea, nudi novu inspiraciju za žanr. Film istražuje mitologiju i natprirodne elemente, stvarajući napetu atmosferu. 'Ringu' se fokusira na enigmatičnu video kasetu koja ubija svakoga ko je pogleda, dok se natprirodno zlo pojavljuje u realističnom okviru.

Najintrigantniji J-horor, 'Odishon' (Audicija, 1999) Miike Takashija, nudi kompleksan esej o muško-ženskim relacijama. Film preispituje rodne konstelacije, predstavljajući mazohističke i seksualne tenzije. Kroz šokantni završetak, Miike istražuje mehanizme želje i krivice, stvarajući višedimenzionalno djelo koje provocira različita tumačenja.