Izložba radova Maksa Nojmana u MSUCG počinje 3. februara

Samostalna izložba radova njemačkog umjetnika Maksa Nojmana (Max Neumann) naslovljena „Maska“ biće otvorena u utorak, 3. februara, u Galeriji Muzeja savremene umjetnosti Crne Gore. Otvaranje Nojmanove izložbe zakazano je za 19 časova.

Kustoskinja postavke, koja predstavlja jednog od najznačajnijih predstavnika savremenog njemačkog figurativnog slikarstva, je Natalija Đuranović. MSUCG izložbu realizuje u saradnji sa Galerijom Puzić. Izložba donosi izbor radova u kojima je ljudska figura centralni i trajni motiv Nojmanovog stvaralaštva.

Nojmanove enigmatične, depersonalizovane figure, često svedene na siluete uronjene u sjenku, ne predstavljaju pojedinca, već univerzalni simbol čovjeka – bića oblikovanog unutrašnjim psihološkim stanjima, strahovima, tenzijama i egzistencijalnim nemirom savremenog svijeta.

Maks Nojman jedan je od najznačajnijih predstavnika njemačke figurativne slikarske tradicije. Od kasnih sedamdesetih godina XX vijeka, realizovao je više od 150 samostalnih izložbi širom svijeta. Izlagao je, između ostalog, u Muzeju Folkvang u Esenu, Saarlandmuseumu u Sarbrikenu, Centre d'Art Plastiques u Rojanu, Espace d'Art Contemporain André Malraux u Kolmaru, galeriji Bruce Silverstein u Njujorku, kao i u brojnim galerijama u Parizu, Berlinu, Milanu, Briselu, Madridu i Tokiju.

Njegova djela nalaze se u značajnim javnim i privatnim kolekcijama, uključujući Novu nacionalnu galeriju u Berlinu, Hamburškom Kunsthaleu, Muzeju Folkvang u Esenu, Fondaciji Maeght i Seibu muzeju u Tokiju.

Kustoskinja Đuranović ističe: „Maks Nojman odbacuje narativ, gradeći figuru kao univerzalni znak ljudskog postojanja, uronjen u tišinu i unutrašnju napetost savremenog života." Nojmanovo slikarstvo, dodaje se u saopštenju, suprotstavlja se buci i vizuelnoj prezasićenosti današnjice.

U vremenu dominacije slike i spektakla, njegove kompozicije djeluju kao „zamrznuti" prizori – prostori tišine u kojima se ogoljavaju usamljenost, otuđenje i emocionalna udaljenost modernog čovjeka. Minimalistički izraz, ograničena paleta boja i snažan kontrast između figure i apstraktnog prostora dodatno naglašavaju razdor između unutrašnjeg svijeta pojedinca i spoljašnjih društvenih struktura.

„Njegove figure lebde između stvarnog i imaginarnog, postajući simbolički nosioci univerzalnih egzistencijalnih stanja, dok slika postaje prostor psihološke i metafizičke svakodnevice", navodi Đuranović.