Film 'Jastog': Zakon, jezik i seksualnost

Film 'Jastog' može se gledati kao antilakanovski filmski uradak, jer agensi koji zastupaju zakon ne priznaju nepostojanje seksualnog odnosa na koji nas primoravaju; za njih jezik nije ne-cijeli, niti riječi iznevjeravaju, tako da se nesvjesno može i mora iskazati u potpunosti.

Film ukida dvije dimenzije: jezik i seksualnost, dakle užitak-smisao (jouis-sens), kao drugu stranu uživanja u pjevušenju jezika koji se isidrava iz značenja, i pitanje nesvodivo na odgovor. Na ovom nivou gdje zakon djeluje distopijski, jasno je da su subjekti već životinje, bez jezika kojeg misle kao kuću bića i želje koja, iz razloga što “ne postoji nešto tako kao seksualni odnos” (Lakan), ostaje neispunjiva.

Kada se govor redukuje na puki prenos informacija, subjekti u motelu proizvode rečenice poput automata. Pošto se želja vraća na životinjski nagon, seksualnost se svede na parenje, a kontrola zaokružuje cilj totalnog raščovječenja ljudskog bića. Zakon, kao Pogled i Glas, zastupaju agresivni agensi, ali se ispostavlja da je to misteriozni entitet koji djeluje putem natprirodne moći kroz kaznu.

Ukoliko ne pronađemo partnera, pretvaramo se u životinje. Prognani nazad u necivilizacijsku prirodu, postajemo sušta suprotnost. Ono što ne poznaje kulturu postaje instinkt i reakcija sa ciljem preživljavanja. Film 'Jastog' istražuje kako subjekti postaju potpuno determinisani, ne samo prirodnim zakonima, već i represivnim aparatom.

U međuvremenu, sve djeluje kao odmor; ukoliko danas nisi subjekt materijalizovanog zadovoljstva, postaješ socijalno-društveni autsajder. Ta intersubjektivnost podstiče zavist i sukobe, a zahvaljujući nesvjesnom, subjekt ne uspijeva svesti seksualni odnos na puko parenje.

Film se završava jezikom, željom, fantazmom i fikcijom: realnost je realizovana bez alternativnih mogućnosti. Subjekt je ono što mu je strukturom dodijeljeno; tretira sebe kao objekt, zakinut za unutrašnju pukotinu u kojoj se intelektualno shvata kao “ja”, ali se doživljava kao Drugo.

Ukoliko se zadatak ne izvrši, od progonitelja postajemo progonjeni. Ako zakon stoji spram želje kako ne bi dopustio sklizanje u užitak, film 'Jastog' može se gledati i kao konačnu, ludu želju da se postane životinja. U predsimboličkom stanju, priroda postaje zakon, bez vještački uspostavljene kulture.

U totalnom zakonu, film 'Jastog' iz perspektive usamljenosti savremenog društva predstavlja simptom koji se javlja iz unutrašnjosti. U motelu se raspoznaje aluzija na Primalnog Oca, koji upotrebom sile i zakona uzima sav užitak, dok se svi moraju potčiniti. David i Kratkovida Žena uspijevaju da pobjegnu, no ono što je važno jeste da je želja ne-mrtva, ona opstaje čak i u smrti.