Poljska nadomak pobjede nad Rusijom

Početkom 17. vijeka, kada je u Rusiji počelo doba unutrašnjih političkih sukoba, poznatije kao „Smutno doba“, vojska Poljsko-litvanske državne zajednice je zauzela Kremlj, a pojski kraljević je postavljen na tron ruskog cara.

Na današnji dan, 13. aprila 1605. umro je ruski car Boris Fjodorovič Godunov, koji je preuzeo prijesto 1598. godine, nakon smrti Fjodora Prvog. Prepostavlja se da je 1591. godine ubio Fjodorovog mlađeg brata, prestolonasljednika Dimitrija, što je inspirisalo Aleksandra Puškina da napiše dramu „Boris Godunov“ i Modesta Musorgskog da komponuje istoimenu operu.

Početkom 17. vijeka, Poljaci su imali nekoliko vrlo zgodnih prilika da se bez mnogo krvi reše svog glavnog rivala i postanu jedini hegemon u Istočnoj Evropi. Tokom vekova, Istočna Evropa je bila poprište borbe između dva slovenska naroda – između Rusa i Poljaka. Rusija je najčešće izlazila kao pobednik. U nekoliko navrata, Poljska je bukvalno zbrisana sa lica zemlje kao država.

Krajem 16. vijeka, u Rusiji se ugasila dinastija Rjurikovica koja je upravljala državom više od sedam vekova. Mlađi sin Ivana Groznog, carević Dimitrije, ubijen je 1591. godine pod nerazjašnjenim okolnostima, a 1598. godine umro je Fjodor Ivanovič ne ostavljajući naslednika. Tada je zemlja potonula u haos beskrajnim borbama za vlast među bojarima.

Prvi pokušaj invazije dogodio se 1604. godine, kada je na teritoriju Rusije upala poljsko-litvanska vojska na čelu sa takozvanim Lažnim Dimitrijem Prvim, koji se predstavljao kao carević Dimitrije. Aventura je bila uspešna, ali se Lažni Dimitrij nije ponašao kao marioneta u rukama Poljaka i nije ispunio obećanja koja im je dao.

Drugi pokušaj intervencije dogodio se 1609. godine, kada su glasine stigle do kralja Sigizmunda III da neki moskovski bohari žele da njegov sin Vladislav postane ruski car. U tom trenutku, car Vasili Šujski je tražio vojnu pomoć od Šveđana, neprijatelja Poljsko-litvanske državne zajednice, što je bio povod za Poljsku da izvrši invaziju.

Poljsko-litvanska vojska, pod komandom hetmana Stanislava Žolkievskog, pobedila je 4. juna 1610. godine ujedinjene rusko-švedske snage. Nakon toga, većina Moskve je bila oslobođena, a poljsko-litvanski garnizon ostao je pod opsadom u Kremlju.

Oslobodilački pokret u ruskom društvu počeo je da se rađa i kulminirao je u Prvom i Drugom narodnom ustanku. U proleće 1611. godine, većina Moskve je bila oslobođena, a poljska vojska je bila iscrpljena od gladi. Na kraju, 20. novembra 1612. godine, garnizon se predao na milost i nemilost pobednicima.