Ko je bio Duško Jovanović i koja mu je uloga u crnogorskoj politici?

Dobro jutro! Pošto je glavna propagandna batina beogradskog režima u Crnoj Gori iskoristila moj tvit o Dušku Jovanoviću da posije śeme mržnje, a u tome joj se pridružio i jedan novinar RTCG-a, dužan sam da detaljnije objasnim svoj stav.

Ko je bio Duško Jovanović? Prije 22 godine neko je na kukavički način, s leđa, ispred redakcije Dana, ubio nenaoružanog čovjeka — novinara, vlasnika i glavnog i odgovornog urednika Dana. Tu sam pogriješio u sinoćnjem tvitu kada sam rekao da Jovanović nije bio novinar. Jeste bio novinar, ali ne samo novinar. Duško Jovanović je dugo bio i političar — direktor Uprave prihoda tokom jedinstvenog DPS-a, a kasnije i poslanik SNP-a. Na svom političkom putu bio je dosljedan politici originalnog DPS-a, a potom i SNP-a do raskola 2001. godine. Dan je osnovan kao odgovor na osnivanje Vijesti.

Bio je propagandno glasilo potpomognuto Miloševićevim režimom, zamišljeno kao kontrateža suverenističkim Vijestima, koje su tada imale podršku crnogorskih vlasti i Mila Đukanovića. Dnevne novine Dan se ne mogu pohvaliti svojim djelovanjem u prvim godinama postojanja pod uredničkom palicom Duška Jovanovića. Podrška Miloševićevoj politici, Šešelju, negiranje ratnih zločina, pežorativan odnos prema manjinama i otvoreni antizapadni kurs — sve ono što danas gledamo u Borbi, IN4S-u i sličnim medijima, Dan je bio krajem devedesetih i početkom dvijehiljaditih.

Ali Dan nije bio samo to. U okviru svoje kampanje protiv podgoričkog režima i puta ka nezavisnosti Crne Gore, Dan počinje da prenosi seriju tekstova zagrebačkog Nacionala o švercu cigareta, tadašnjem državnom poslu u Crnoj Gori. U tim tekstovima pominjana su neka od najpoznatijih imena organizovanog kriminala i njihove veze sa crnogorskim vlastima. Policijska istraga i sudski proces pokazali su da su upravo ti tekstovi, koji su kasnije bili okidač i za ubistvo urednika Nacionala, predstavljali motiv za ubistvo Duška Jovanovića.

Juče sam reagovao zbog politizacije ovog događaja, nikako da bih opravdao ubistvo Jovanovića. Moj tvit je počeo jasnim stavom da počinioce treba kazniti i da porodica zaslužuje punu istinu. Da treba do kraja istražiti ko je naredio i sproveo ubistvo i kazniti one koji su kukavički ubili Jovanovića. Ali ne smijemo smetnuti s uma kakva je bila uloga Dana i priroda tog medija. Dan i Duško Jovanović za mene ne mogu biti heroji slobode govora zbog činjenice da su služili režimu Slobodana Miloševića, bili politički saveznici Vojislava Šešelja i učestvovali u kampanji protiv Zorana Đinđića, koja je završila njegovim ubistvom.

Režim Slobodana Miloševića ubio je brojne novinare i političare, čak i nakon njegovog pada sa vlasti. Dan je i nakon Jovanovićeve smrti nastavio sa širenjem mržnje. Dovoljno je sjetiti se Rosandićeve „Proklete avlije“. Zbog toga sam reagovao — iz potrebe da se ne zaboravi puna istina. Nikako da bih opravdao ubistvo. Nikako da bih abolirao ubice i nalogodavce. Nikako da bih ulazio u pitanje Jovanovićevog ličnog poštenja. Duško Jovanović je bio političar i novinar koji je vjerovao u svoju ideologiju. Ja smatram da je ta ideologija, kao i režim kojem je služila, bila duboko problematična i da zbog toga ne može biti simbol slobode riječi i profesionalnog novinarstva.

Oni koji misle drugačije imaju pravo da slave njegov život i rad. Ali i oni i mi koji kritički gledamo na njegov profesionalni angažman imamo zajedničku obavezu — da tražimo punu istinu i odgovornost za njegovo ubistvo. Toliko za danas. Ugodan ostatak dana želimo. S poštovanjem, Ljubomir Filipović, analitičar i kolumnista CdM-a.