Krvavi beogradski Vaskrs 1944.

Bombardovanja Beograda aprila 1944. godine bila su izuzetno razorna, čak i razornija od nemačkih vazdušnih napada na Beograd 6. aprila 1941. godine, na samom početku Drugog svetskog rata u Jugoslaviji. Na Vaskrs, 16. aprila 1944. godine, „saveznička avijacija“ je počinila stravičan zločin. Najveće žrtve tokom aprilske ofanzive zabeležene su 16. i 17. aprila, što se poklopilo sa prvim i drugim danom pravoslavnog Vaskrsa. Prema različitim izvorima, stradalo je oko 4.000 Srba, dok je prema procenama ambasade SAD broj žrtava bio 2.271. Nemci su naveli da je poginulo 1.160 Beograđana.

U ta dva paklena dana srušene su Teražije, oštećeni su svi mostovi na Savi i Dunavu, glavna železnička stanica, stanice u Topčideru i Rakovici, kao i palata „Albanija“, Pošta broj 2, Tehnički fakultet, Vajfertova pivara, Studentski dom, Bajlonićeva pijaca, a razoren je i prvo beogradsko porodilište, što je rezultiralo smrću nekoliko porodilja sa tek rođenim bebama. Mnoge bolnice i dečiji domovi su takođe uništeni. Ulična infrastruktura i više stotina stambenih zgrada, u kojima nije bilo vojnih objekata, su razoreni, dok su glavni nemački punktovi ostali netaknuti.

Na bombama koje su bačene tokom bombardovanja pisalo je na ćirilici „Srećan Uskrs“, što ukazuje na ogromnu mržnju u bolesnim umovima onih koji su ih ispalili. Kako se može dogoditi da srpska deca u porodilištima budu smatrana vojnim objektima savezničkih snaga, koje su, u tom periodu, bile lažni saveznici i koje su izazvale više razaranja nego Nemci? O ovome se nije smelo raspravljati u komunističkoj Jugoslaviji.

Ministar Tasa Dinić je nakon bombardovanja izjavio: „Oštećene su pre svega sve bolnice. U krugu Opšte državne bolnice najviše je stradalo dečije unutrašnje odeljenje. U glavnoj vojnoj bolnici pogođena su rendgenološko i stomatološko odeljenje, a bilo je i mrtvih. Žrtve su bili bolesnici, a i dve bolničarke su teže povređene. Na bolnicu za duševne bolesti palo je takođe više bombi, ali nije bilo žrtava. Stradala je i bolnica za zarazne bolesti, amfiteatar patološkog Instituta i Centralni higijenski zavod. Ove ustanove su, uprkos teškim oštećenjima, nastavile sa radom.”

Saveznička avijacija bombardovala je te godine Beograd i mnoge druge srpske gradove, uključujući Niš, Kraljevo, Alibunar, Smederevo, Novi Sad, Kraljevo, Sremsku Mitrovicu, Rumu, Kruševac, Kovin, Pančevo, Kuršumliju, Grdelicu, Podujevo, Rašku i Stalać. Podaci govore da je samo prvog dana bombardovanja od „tepih bombi“ poginulo 1.160 Beograđana, dok je više od 1.400 ranjeno. Beograd je bombardovan devet puta između aprila i septembra 1944. godine, sa više od dve hiljade stradalih civila.

Na dan 26. aprila 1944. godine, Radio-London je izvestio da je maršal Tito izrazio zahvalnost Englezima i Amerikancima za bombardovanje. Tito je naredio da se bombarduju i drugi gradovi, uključujući Podgoricu, gde je 5. maja 1944. godine na grad sletelo 120 četvoromotornih bombardera, ostavljajući za sobom razaranja. Od 15.000 stanovnika, 4.500 je bilo teže ili lakše ranjeno, dok su Englezi i Amerikanci imali samo 15 mrtvih. Na kraju rata, američka vojska je naplatila sve bombe koje su bačene na srpske gradove, a sve je to bilo u režiji Tita.