Od bezbjednosne blamaže do bezbjednosne smetnje – i natrag

Direktor policije Lazar Šćepanović i ministar unutrašnjih poslova Filip Šaranović ponovo su izazvali zabrinutost u javnosti svojim medijskim nastupima koji su, umjesto odgovora, donijeli dodatnu konfuziju. U trenutku kada se raspravlja o navodnom bjekstvu Miloša Medenice, njihovi komentari o situaciji u bezbjednosnom sektoru otkrivaju ozbiljne nesuglasice.

Na pres konferenciji, Šćepanović je saopštio da policija radi na identifikaciji osoba koje objavljuju snimke na kojima je navodno Medenica, ali nije precizirao o kom krivičnom djelu se radi. U isto vrijeme, Šaranović je u emisiji “Načisto” tvrdio da objavljivanje snimaka nije krivično djelo i da je mnogo važnije istražiti druge aspekte slučaja. Ova kontradikcija postavlja pitanje šta zapravo policija istražuje.

U jednom danu, ministar i direktor policije su stvorili paradoksalnu situaciju u kojoj je nejasno ko je zapravo predmet istrage. Ako objavljivanje snimaka nije krivično, zašto policija traži identitet onih koji ih objavljuju? Ova situacija dodatno podiže zabrinutost oko povjerenja javnosti u institucije koje bi trebale da upravljaju bezbjednošću.

Šćepanović se takođe osvrnuo na nevladine organizacije i advokate koji postavljaju pitanja o odgovornosti, smatrajući to napadom na državu. U istoj emisiji, Šaranović je govorio o hibridnom djelovanju organizovanog kriminala, dok je istovremeno u pauzi za reklame jedan od učesnika emisije, za kojeg se smatralo da je Medenica, izazvao sumnju u autentičnost snimaka.

Na kraju, postavlja se pitanje efikasnosti sistema koji prvo tvrdi da ne može da reaguje bez sudskog naloga, dok istovremeno neoklijeva da pozove novinara na informativni razgovor bez ikakvog naloga. Ova selektivna moć pokazuje da država djeluje zbunjeno i kontradiktorno prema onima koji postavljaju pitanja, dok se istovremeno ne suočava sa stvarnim prijetnjama organizovanog kriminala.

U svjetlu svega ovoga, snimci sa likom Medenice postaju simbol javnog ruganja bezbjednosnim institucijama. Bezbjednosni sektor, suočen sa brojnim problemima u vođenju, očigledno je prešao put od bezbjednosne blamaže do bezbjednosne smetnje, što ukazuje na to da improvizacija i neznanje više nisu izuzeci, već postaju standard rukovođenja.