Kompanija 'Carine' odbacila navode zaštitnice imovinsko-pravnih interesa

Kompanija 'Carine' d.o.o. odbacila je kao neodgovorne i neosnovane navode iz mišljenja zaštitnice imovinsko-pravnih interesa Crne Gore Bojane Ćirović, prema kojima je ta kompanija grubo prekršila ugovorne obaveze, izvodila radove bez obaveznih saglasnosti i devastirala obalu i graditeljsko nasljeđe na lokaciji u Baošićima.

U reagovanju na tekst Pobjede, objavljen 6. septembra pod naslovom „Ćirović: Raskinuti ugovor sa 'Carinama' i vratiti Baošiće u prvobitno stanje“, iz kompanije tvrde da mišljenje zaštitnice počiva na, kako navode, neodrživoj pretpostavci da je za sve što se na predmetnoj lokaciji dogodilo odgovoran isključivo investitor.

„U svakoj pojedinačnoj fazi ovog projekta, od utvrđivanja uslova javnog poziva, preko odluke Vlade Crne Gore, izdavanja urbanističko-tehničkih uslova, davanja saglasnosti na idejno rješenje i glavni projekat, revizije tehničke dokumentacije, pa do izdavanja građevinske dozvole postupali su nosioci javnih ovlašćenja Crne Gore, uključujući Vladu Crne Gore, resorna ministarstva, organe uprave, jedinicu lokalne samouprave i javno preduzeće. Društvo 'Carine' ni u jednoj od tih faza nije donijelo nijedan akt“, navodi se u reagovanju.

Iz kompanije poručuju da su oni podnosili zahtjeve, dostavljali dokumentaciju i postupali po onome što su im izdavali nadležni organi. „Ako u tom lancu postoji propust, a mišljenje zaštitnice tvrdi da ih ima više, onda je riječ o propustima nosilaca javnih ovlašćenja. Teza da posljedice tih propusta treba da snosi jedini učesnik koji nije imao nikakva javna ovlašćenja, i koji je uložio više miliona eura oslanjajući se na akte tih istih organa, pravno je neodrživa i za investicioni ambijent Crne Gore poražavajuća“, tvrde iz 'Carina'.

Centralni prigovor iz mišljenja zaštitnice odnosio se na to da konzervatorski uslovi nijesu uzeti u obzir prilikom izrade tehničke dokumentacije. 'Carine', međutim, tvrde da sama hronologija pokazuje drugačije. Navode da se Opština Herceg Novi obratila Upravi za zaštitu kulturnih dobara radi izdavanja konzervatorskih uslova 6. juna 2023. godine, da je zahtjev Upravi zaprimljen 8. juna, da su urbanističko-tehnički uslovi izdati 22. juna, a da su konzervatorski uslovi doneseni tek 30. avgusta 2023. godine – 83 dana nakon prijema zahtjeva.

Kompanija se poziva na Zakon o planiranju prostora i izgradnji objekata, tvrdeći da je organ nadležan za zaštitu kulturnih dobara organ za tehničke uslove, da urbanističko-tehnički uslovi treba da sadrže uslove i mjere zaštite nepokretnih kulturnih dobara i njihove zaštićene okoline, kao i da se, ako organ za tehničke uslove ne dostavi uslove u roku od 15 dana, smatra da je saglasan sa UT uslovima utvrđenim planskim dokumentom. Iz 'Carina' tvrde da je rok od 15 dana istekao 23. juna 2023. godine i da se Uprava u tom roku nije izjasnila.

„Zakonska posljedica njenog ćutanja nastupila je po sili zakona i ne zavisi ni od čije naknadne ocjene: smatra se da je Uprava saglasna sa uslovima koji su dati u planu, a koji ne sadrže konzervatorske uslove. Uslovi doneseni 30. avgusta 2023. godine, više od dva mjeseca nakon isteka zakonskog roka, nijesu mogli postati sastavni dio urbanističko-tehničkih uslova koji su do tada već bili izdati“, navode iz kompanije.

'Carine' dodaju da zaštitnica konstatuje da rok nije ispoštovan, ali taj nalaz, kako tvrde, usmjerava prema Opštini, a ne prema organu koji rok nije ispoštovao. „Propust u radu dva organa javne vlasti – jednog koji je akt izdao dan ranije i drugog koji se nije izjasnio ni dva mjeseca kasnije – ne može se, ni po kojem pravnom osnovu, pripisati investitoru, koji u toj fazi postupka nije bio ni stranka“, poručuju iz kompanije.

U reagovanju se osporava i stav iz mišljenja zaštitnice da konzervatorski projekat nije izrađen, te da bez njega nije bilo uslova za izdavanje građevinske dozvole. Kompanija se poziva na Zakon o zaštiti kulturnih dobara, tvrdeći da taj zakon pitanje konzervatorskog projekta rješava na način koji, kako navode, isključuje tvrdnju iz mišljenja zaštitnice. „U odredbi iz člana 103 stav 3 ovog zakona propisano je da je za nepokretno kulturno dobro za koje je neophodna prijava građenja, odnosno građevinska dozvola u skladu sa zakonom kojim se uređuje planiranje prostora i izgradnja objekata, konzervatorski projekat jeste idejni i glavni projekat izrađen u skladu sa zakonom“, tvrde iz 'Carina'.

Prema njihovom tumačenju, nije postojao nikakav poseban dodatni dokument koji je kompanija propustila da izradi. „Idejno rješenje i glavni projekat, izrađeni u skladu sa urbanističko-tehničkim uslovima i podvrgnuti obaveznoj reviziji kojom se upravo provjerava njihova usklađenost sa tim uslovima, po samom zakonu jesu konzervatorski projekat“, navode iz kompanije.

Dodaju i da se, prema Zakonu o zaštiti kulturnih dobara, konzervatorski uslovi izdaju na zahtjev organa nadležnog za izdavanje urbanističko-tehničkih uslova, dok se saglasnost na konzervatorski projekat daje na zahtjev vlasnika, odnosno držaoca kulturnog dobra, privrednog društva koje vrši reviziju tehničke dokumentacije ili organa nadležnog za izdavanje građevinske dozvole. „Investitor, dakle, ni po jednoj od ovih odredaba nije nosilac obaveze koju mu mišljenje pripisuje“, tvrde 'Carine'.

Iz kompanije tvrde da mišljenje zaštitnice izostavlja ono što je, po njihovom stavu, jedno od najvažnijih pitanja – sadržinu odluke Vlade Crne Gore o davanju u zakup investicionih kupališta, broj 11-011/25-1499/3 od 30. aprila 2025. godine. Tvrde da tom odlukom konzervatorski uslovi inicijalno nijesu bili predviđeni, već da su uneseni naknadno. Još važnijim smatraju to što je, kako navode, istom odlukom Vlade na predmetnoj lokaciji dozvoljeno nasipanje površine od 10.960 kvadratnih metara.

„Nasipanje površine od gotovo jedanaest hiljada kvadratnih metara morske obale nije tehnički detalj. Ono je, po prirodi stvari, neodvojivo od pomjeranja linije mora. Ako je isti državni aparat jednim aktom dozvolio nasipanje te površine, dok je niži organ vlasti drugim aktom postavio uslov da se linija mora ne smije pomjerati, onda protivrječnost ne postoji u postupanju investitora, već unutar akata Crne Gore, i nastala je prije nego što je investitor uopšte izabran“, navode iz 'Carina'.

Kompanija posebno insistira na tome da je građevinska dozvola broj 02-3-332-UPI-2993/2025 od 13. januara 2026. godine i dalje na snazi. „Ona nije poništena, ukinuta niti stavljena van snage. Posljedično, radovi izvedeni u granicama njome utvrđenog obima ne mogu se kvalifikovati kao nezakoniti – to su, više puta, u svojim nadzorima potvrdile i nadležne inspekcije“, tvrde iz kompanije.

Pozivajući se na Zakon o planiranju prostora i izgradnji objekata, navode da je stečeno pravo, između ostalog, pravo stečeno po osnovu važeće građevinske dozvole. Prema ocjeni kompanije, prihvatanje logike da se izvedeni radovi mogu naložiti na uklanjanje dok je dozvola na osnovu koje su izvedeni i dalje na snazi značilo bi negiranje instituta stečenog prava, negiranje pravnog dejstva pravosnažnih upravnih akata i uspostavljanje pravila po kojem investitor ne može da se pouzda ni u jedan akt koji mu izda država. „Ako se u ovom predmetu ono ipak primijeni, argument sile nadvladaće argument prava, a cijenu neće platiti samo jedno privredno društvo, nego svaki budući ulagač u Crnoj Gori i ultimativno Crna Gora“, poručuju iz 'Carina'.

U dijelu koji se odnosi na raskid ugovora, 'Carine' tvrde da je ugovor o zakupu, odnosno korišćenju morskog dobra u znatnoj mjeri izvršen. Navode da su ispunili obaveze, sproveli propisani postupak, pribavili svu dokumentaciju koju su nadležni organi tražili i izdali i izveli radove u skladu sa važećom građevinskom dozvolom. Kompanija tvrdi da strana koja je odgovorna za razlog neispunjenja ne može zahtijevati raskid ugovora zbog neispunjenja, niti se u odnosu na taj razlog može postavljati kao savjesna ugovorna strana.

„U konkretnom slučaju, saglasnost na idejno rješenje i na glavni projekat dalo je upravo javno preduzeće sa kojim je ugovor zaključen. Poziv tom preduzeću da sada raskine ugovor zbog dokumentacije na koju je samo dalo saglasnost nema uporište ni u ugovoru ni u zakonu, i predstavlja traženje od jedne ugovorne strane da se pozove na sopstveni propust kao na osnov za raskid“, navode iz kompanije.

'Carine' u reagovanju ponavljaju i raniju tvrdnju da konačna odluka Komiteta za svjetsku baštinu UNESCO-a ne pominje Baošiće ni predmetno kupalište. „Sve do prije mjesec dana, gotovo nijedno obraćanje javnosti u vezi sa ovom lokacijom nije prošlo bez pozivanja na UNESCO. Zahtjevi za obustavu radova i za vraćanje kupališta u prvobitno stanje upravo su na tome bili utemeljeni. Nakon što u konačnoj odluci Komiteta za svjetsku baštinu Baošići i predmetno kupalište nijesu pomenuti, UNESCO je iz argumentacije naprosto uklonjen, a mjesto tog argumenta zauzeli su drugi“, navode iz kompanije.

Dodaju da pravna ocjena ne može zavisiti od toga koji je argument u datom trenutku raspoloživ. Kompanija je, kako navodi, uz puno uvažavanje funkcije zaštitnice imovinsko-pravnih interesa, javno postavila više pitanja. Pitaju da li je zaštitnici poznato da konzervatorski uslovi, prema Zakonu o planiranju prostora i izgradnji objekata, moraju biti sastavni dio urbanističko-tehničkih uslova, kao i da propuštanje roka od 15 dana proizvodi zakonsku pretpostavku saglasnosti organa za tehničke uslove.

Pitaju i da li joj je poznato da je, prema Zakonu o zaštiti kulturnih dobara, konzervatorski projekat za objekat za koji je neophodna građevinska dozvola upravo idejni i glavni projekat izrađen u skladu sa zakonom, te da se konzervatorski uslovi izdaju na zahtjev organa nadležnog za izdavanje urbanističko-tehničkih uslova, a ne na zahtjev investitora.